Όταν ένας αστέρας φτάσει στο τέλος του, τότε γίνεται υπερβολικά λαμπρός και σταδιακά η λάμψη του εξασθενεί μέχρι να εξαντληθούν οι ενεργειακοί πόροι του.
Οι αστρονόμοι έχουν παρατηρήσει χιλιάδες τέτοιους “θανάτους” αστέρων (σουπερνόβα – υπερκαινοφανείς), αλλά ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν έρθει αντιμέτωποι με το φαινόμενο που εμφανίζει ο iPTF14hls.
Οι ερευνητές έριξαν την προσοχή τους στον iPTF14hls το 2014, όταν παρατήρησαν την σουπερνόβα και την σταδιακή εξασθένιση της λάμψης του. Επιστρέφοντας, όμως, στην μελέτη του μετά από μερικούς μήνες παρατήρησαν ότι είχε αρχίσει ξανά να είναι φωτεινός. Αυτό το παράδοξο τους οδήγησε να αναζητήσουν άλλες σουπερνόβα στη συγκεκριμένη περιοχή για να ανακαλύψουν ότι είχε συμβεί ξανά το 1954. Ο αστέρας όχι μόνο δεν “πέθανε” τότε, αλλά χρειάστηκε να περάσουν 60 χρόνια για να ξαναέρθει στην ίδια κατάσταση.
Όπως σημειώνουν οι ερευνητές, αυτή η σουπερνόβα έρχεται να αλλάξει όσα γνώριζαν για τις τελικές καταστάσεις των αστέρων, καθώς με κάποιον τρόπο μετά την πρώτη έκρηξη ο αστέρας συνέχισε έναν κύκλο απορρόφησης ύλης, κατάρρευσης και νέας έκρηξης. Υποθέτουν, επίσης, ότι η ανθεκτικότητα του μπορεί να οφείλεται στο μέγεθος του, μιας και είναι τουλάχιστον 50 φορές μεγαλύτερος από τον Ήλιο, ενώ δεν αποκλείουν την επανατροφόδοτηση από αντιΰλη στον πυρήνα του.
