Η «απλή αναλογική» που εφαρμόσθηκε στις τελευταίες εκλογές, έδειξε πως ο κάθε δήμαρχος μπορεί να γίνει όμηρος ελάχιστων πολιτών
Πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, «στα ψιλά» που λέμε στην δημοσιογραφική γλώσσα, η ψήφιση από την Βουλή, ενός νομοσχεδίου που θα έχει μεγάλη επιρροή στην επίλυση καθημερινών προβλημάτων των πολιτών.
Αναφέρομαι στο νομοσχέδιο με το οποίο επανέρχονται βελτιωμένες, διατάξεις που αφορούν την εκλογή περιφερειακών και δημοτικών αρχών.
Νομοσχέδιο που στην ουσία καταργεί την «απλή αναλογική» που είχε επιβάλλει η κυβέρνηση Σύριζα και οδήγησε, μετά τις εκλογές του 2019, οπότε και εφαρμόσθηκε, σε πολλά προβλήματα στους περισσότερους δήμους αλλ. και σε αρκετές περιφέρειες της χώρας.
Η απλή αναλογική, ένα μέτρο που αποτελεί «σημαία» της αριστεράς (και οποίου θέλει να δηλώνει» προοδευτικός») εδώ και δεκαετίες, στην πράξη αποδείχθηκε στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, ως ένα σύστημα που αδυνατίζει την δυνατότητα λήψης μέτρων και αποτελεσματικότητας κάθε δημοτικής και περιφερειακής αρχής ενώ δίνει την δυνατότητα σε πολλούς να «πουλήσουν ακριβά την ψήφο τους», κατά το κοινώς λεγόμενο.
Δηλαδή, η απλή αναλογική για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους:
Έδωσε την δυνατότητα σε κάθε έναν με ελάχιστη παρέμβαση (κάθε είδους) στην περιοχή του να μαζέψει ένα μίνιμουμ ψήφων ( με κάθε τρόπο) και μπαίνοντας στο δημοτικό συμβούλιο να αποτελεί (είτε μόνος του είτε με δυο τρεις αντίστοιχους) τον κρίσιμο αριθμό για την συγκρότηση πλειοψηφίας στα δημοτικά συμβούλια.
Αυτό αυτόματα, μπορούσε εύκολα να μετατραπεί (όπως και έγινε σε πολλές περιπτώσεις) σε ένα είδος εκβιασμού του δημάρχου και της πλειοψηφίας, με ανταλλάγματα άγνωστα.
Στην περίπτωση που δήμαρχος και πλειοψηφία δεν αποδέχονταν αυτό τον «εκβιασμό», οδηγούμαστε σε ένα είδος «μη δυνατότητας λήψης αποφάσεων» από το δημοτικό συμβούλιο. Όλο αυτό το σκηνικό βέβαια, λειτουργούσε κατά των πολιτών, μια και έργα και αποφάσεις που αφορούσαν την πόλη τους δεν μπορούσαν να προχωρήσουν.
Είναι σαφές λοιπόν, ότι έπρεπε να υπάρξει μια ρύθμιση που και να δίνει την δυνατότητα σε υπαρκτά ρεύματα σε κάθε πόλη να εκφράζονται στα δημοτικά συμβούλια αλλά και να δίνεται η δυνατότητα στην πλειοψηφία (και στον δήμαρχο) να εφαρμόζουν το έργο για το οποίο ψηφίσθηκαν και με βάσει αυτό θα κριθούν στις επόμενες εκλογές.
Η αλλαγή, από το νομοσχέδιο που κατέθεσε (και ψηφίσθηκε στην Βουλή) ο υπουργός Εσωτερικών Μ. Βορίδης, σύμφωνα με το οποίο ο δήμαρχος που εκλέγεται (είτε από την πρώτη Κυριακή με 43%, είτε από την δεύτερη) θα έχει τα 3/5 των δημοτικών συμβούλων λύνει ένα πολύ μεγάλο ζήτημα που προέκυψε με την εφαρμογή των «ανεφάρμοστων» ιδεοληψιών κάποιων. Ιδεοληψιών που ταλαιπωρούν από το 2019 μια σειρά από δήμους.
Ας τελειώνουμε λοιπόν με «τα ωραία παραμυθία περί της απλής και άδολης αναλογικής», που στην πράξη γίνεται ισχυρό χαρτί στα χέρια κάποιων για εξυπηρέτηση κάθε είδους συμφερόντων ενώ παράλληλα μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη στην εφαρμογή πολιτικών, άρα και μέτρων, υπέρ των πολιτών.
