Η γκρίνια άρχισε να μας κουράζει, γράφει η Τάνια Ώττα
Τελικά η μεγαλύτερη αρρώστια της εποχής μας είναι η γκρίνια. Μία αρρώστια που μολύνει πρώτα το ίδιο το άτομο που γκρινιάζει για τα πάντα κι ύστερα όλους όσους συναναστρέφονται με αυτό.
Ο κόσμος γκρινιάζει συνεχώς για τα πιο απλά πράγματα αλλά και για τα πιο σοβαρά. Όλα ενοχλούν και τίποτα δεν ικανοποιεί σήμερα τον σύγχρονο άνθρωπο. Γκρίνια για τον καιρό. Κάνει ζεστές μέρες τον χειμώνα, ο κόσμος γκρινιάζει γιατί δεν είναι φυσιολογικό. Κάνει κρύο, πάλι γκρινιάζει γιατί δεν μπορεί να κυκλοφορήσει όπως θέλει, ξοδεύει πολλά για να ζεσταθεί και τώρα με την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου ξεπαγιάζει για να απολαύσει το αγαπημένο του τσιγάρο.
Στο πολιτικό σκηνικό η γκρίνια καλά κρατεί. Όχι μόνο σε κεντρικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο. Μία διαρκής φαγωμάρα για αποφάσεις που παίρνονται και γι’ αυτές που δεν παίρνονται. Ο καθένας από την πλευρά του βλέπει τα πράγματα όπως τον βολεύουν κι όπως τον εξυπηρετούν. Πολιτική γκρίνια για το ποιος θα καθίσει στην πιο αναπαυτική καρέκλα και θα ασπαστεί ένα έργο για να κερδίσει το χειροκρότημα. Κι η ζωή συνεχίζεται.
Ίσως δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση που η κοινωνία αντιδρά έτσι, όταν βλέπεις γείτονες να μαλώνουν για το σημείο που θα τοποθετηθεί ο κάδος σκουπιδιών στη γειτονιά τους . Κανείς δεν τον θέλει έξω από την πόρτα του αλλά όλοι θέλουν τη γειτονιά καθαρή . Μας ενοχλούν τα αδέσποτα σκυλιά αλλά όταν πετάμε ένα νεογέννητο κουτάβι στον κάδο των σκουπιδιών ή το εγκαταλείπουμε σε μία απομακρυσμένη περιοχή δεν σκεφτόμαστε τις συνέπειες και δηλώνουμε δήθεν φιλόζωοι. Μας ενοχλεί το κυκλοφοριακό χάος αλλά όταν παραβιάζουμε εμείς τον Κ.Ο.Κ. τότε οι άλλοι είναι υπερβολικοί.
Γκρινιάζουμε γιατί τα παιδιά μας αφιερώνουν πολλές ώρες στις κινητές συσκευές και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια αλλά ξεχνάμε ότι εμείς τα μυήσαμε σε αυτή την διαδικασία όταν τα χρησιμοποιούσαμε ως ηρεμιστικό για να μην μας ενοχλούν. Καταναλώνουμε έτοιμες τροφές και ψάχνουμε για την καλύτερη δίαιτα. Μία δίαιτα που να μπορούμε να τρώμε ότι θέλουμε κι όσο θέλουμε. Αλλάζουμε τη εμφάνισή μας για να ταιριάξουμε στα καλούπια της μοντέρνας κοινωνίας κι ύστερα βιώνουμε τις συνέπειες στο σώμα μας και τη ψυχολογία μας.
Κι όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις , εκεί η γκρίνια οργιάζει. Είτε μόνοι είτε σε σχέση μονίμως κάτι μας φταίει. Μας ενοχλεί η μοναξιά αλλά μας πνίγει η συντροφικότητα.
Τελικά τι θέλει ο άνθρωπος σήμερα για να είναι καλά; Στην εποχή της αφθονίας είμαστε πεινασμένοι από ευτυχία. Στην προσπάθεια να ικανοποιήσουμε το αχόρταγο ΕΓΩ μας ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι. Κοιτάμε το φαίνεσθαι κι αγνοούμε το είναι. Μας ενδιαφέρει η εικόνα κι όχι το περιεχόμενο. Μία καθημερινή γκρίνια για όλα μέχρι να βιώσουμε κάτι σοβαρό και να συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή είναι πολύ όμορφή αλλά και σύντομη για να ξοδεύουμε πολύτιμο χρόνο γκρινιάζοντας χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
