Ένα χαρτί στερεί τις θεραπείες από ένα αυτιστικό παιδί/ Καταγγελία: «Η γραφειοκρατία τσακίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες»

Πολλές φορές διαβάζουμε, ακούμε ή βλέπουμε στα Μ.Μ.Ε. διάφορες καταγγελίες και διερωτόμαστε   «είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα τη σημερινή εποχή;»  Κι όμως είναι…

Γράφει η Χρύσα Κοσμίδου

Την προηγούμενη εβδομάδα, χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. Ήταν ένας πατέρας σε απόγνωση ο οποίος μου είπε «Πρέπει κάπου να μιλήσω. Πρέπει κάπου να πω τι μου συμβαίνει».  Πήγα να τον συναντήσω μετά από μερικές ημέρες  και με ενημέρωσε ότι ο γιός του έχει διαγνωστεί  στο φάσμα του αυτισμού εδώ και τρία χρόνια και  ότι όλα τα προηγούμενα έτη,  υπήρχε αποζημίωση για τις ειδικές θεραπείες μέσω του ΕΟΠΥΥ.   Ωστόσο τους τελευταίους μήνες, προέκυψε  ένα σημαντικό πρόβλημα, εξαιτίας του οποίου είναι αναγκασμένος να πληρώνει από την τσέπη του, όλες τις θεραπείες.  

Πριν ξεκινήσει την καταγγελία του, και επιθυμώντας να διατηρήσει την ανωνυμία του για ευνόητους λόγους,  μου μίλησε για τον μικρό του γιο. Πόσο πολύ τον αγαπάει και πόσο περήφανος νιώθει για αυτόν.  Η συζήτηση μαζί του, με έκανε να καταλάβω την αγωνία που νιώθουν οι γονείς για τα παιδιά τους και την έμφυτη λαχτάρα να μην τους στερήσουν το χαμόγελό τους και όλα όσα τους αξίζουν.

Η ταλαιπωρία ξεκίνησε την άνοιξη του 2020

Στις 20 Μαΐου του 2020 ο καταγγέλλων είχε προγραμματισμένο ραντεβού  σε δημόσιο  Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, Το ραντεβού, αφορούσε την επανεξέταση διάγνωσης στο φάσμα του αυτισμού για τον γιό του. Παρά την πανδημία του κορωνοϊού, όλα κύλησαν ομαλά «Ήταν κανονικά στο ραντεβού τους. Εξέτασαν το παιδί μου, διέγνωσαν ότι είναι το φάσμα του αυτισμού. Φεύγοντας τους ζητήσαμε το χαρτί της διάγνωσης. Μας είπαν να μην ανησυχούμε και ότι ηλεκτρονικά μέσω ΕΟΠΥΥ θα γίνει η έγκριση της διάγνωσης».

Μετά την εξέταση, όπως ήταν λογικό επόμενο η οικογένεια επέστρεψε στην Καστοριά. Τις πρώτες εβδομάδες, η καθυστέρηση της διάγνωσης μέσω του ΕΟΠΥΥ δεν προκάλεσε εντύπωση στον καταγγέλλοντα, μιας και για την περσινή είχε χρειαστεί για την έγκρισή της περίπου ένα μήνα «Οι πρώτες μας σκέψεις ήταν ότι θα έπρεπε να περιμένουμε και πάλι κάποιο χρονικό διάστημα. Εάν δεν έχουμε το αποτέλεσμα σε ένα μήνα, τότε θα ενοχλήσουμε το Νοσοκομείο, είπαμε με τη σύζυγό μου».

Οι μέρες, οι εβδομάδες  περνούσαν και η διάγνωση δεν είχε αναρτηθεί

Πέρασε ο Μάιος, πέρασε ο Ιούνιος, μπήκε ο Ιούλιος και η έγκριση  δεν υπήρχε πουθενά στο σύστημα του ΕΟΠΥΥ «Το εν λόγω χαρτί είναι πάρα πολύ σημαντικό. Χωρίς αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε τις συνεδρίες και τις θεραπείες του παιδιού μου. Φυσικά, δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε με τη σύζυγό μου τον γιό μας χωρίς τις θεραπείες του. Όλο αυτό το διάστημα το παιδί μας έκανε λογοθεραπείες και εργοθεραπείες, για να μην μείνει πίσω. Φυσικά  τις πληρώσαμε όλες από την τσέπη μας».

Οι γονείς του παιδιού, άρχισαν  να “ενοχλούν” το Νοσοκομείο από τις αρχές του Ιούλη προκειμένου να καταλάβουν το τι είχε συμβεί και για ποιο λόγο καθυστερούσε τόσο πολύ η διάγνωση. Απάντηση δεν έλαβαν ποτέ, παρά μόνο τους παρέπεμπαν στην Παιδιατρική Κλινική «Φυσικά δεν μείναμε με σταυρωμένα τα χέρια και πήραμε τηλέφωνο στην Παιδιατρική. Η απάντηση που λάβαμε είναι ότι λόγω καλοκαιριού, έχει κλείσει η κλινική και θα ανοίξει μετά από δυο μήνες, δηλαδή την 1η του Σεπτέμβρη».

Μην μπορώντας να κάνουν κάτι, οι γονείς συνέχισαν τις θεραπείες όλο το διάστημα του καλοκαιριού και φυσικά συνέχισαν να καλύπτουν οι ίδιοι τα έξοδα  θεραπειών.

Το καλοκαίρι τελείωσε  και θεωρητικά η  Παιδιατρική Κλινική έπρεπε να αρχίσει  και πάλι τη λειτουργία της «Μέχρι την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου, δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με την κλινική. Αποφάσισα να πάρω στο τηλεφωνικό κέντρο, μήπως και ακούσουν τι μας συμβαίνει και να μας συνδέσουν με κάποιο υπεύθυνο επί του θέματος. Μίλησα με μια κυρία, η οποία  όλως τυχαίως  έχει καταγωγή από την Καστοριά και με διαβεβαίωσε ότι θα το ψάξει το θέμα. Παράλληλα ενημερωθήκαμε ότι η Παιδιατρική θα ανοίξει στις 14 Σεπτεμβρίου»,  συνέχισε να εξιστορεί ο καταγγέλλων.

Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο,  από τη μια το παιδί έπρεπε να συνεχίσει τις θεραπείες του και από την άλλη οι γονείς έπρεπε να τις πληρώσουν από το υστέρημά τους.

Τι πραγματικά είχε συμβεί; Ποιο ήταν ο λόγος της αδικαιολόγητης καθυστέρησης;

Όπως προαναφέρθηκε στις 20 Μαΐου του 2020 έγινε η διάγνωση. Τέσσερις ημέρες μετά και συγκεκριμένα στις 24 Μαΐου του 2020 ο ΕΟΠΥΥ στέλνει αίτημα στο Νοσοκομείο, ότι υπάρχει ελλιπής έκθεση.

Όλους αυτούς τους μήνες, ο ΕΟΠΥΥ περίμενε απάντηση από το Νοσοκομείο, οι γονείς περίμεναν τη διάγνωση και φυσικά έμειναν στο “περίμενε”…  «Το πρόβλημα που προέκυψε ήταν ξεκάθαρα γραφειοκρατικό. Η έκθεση ήταν λάθος από την αρχή. Τέσσερις μήνες μετά, στις 14 Σεπτεμβρίου, μου τηλεφωνούν από το Νοσοκομείο από το τμήμα της Παιδιατρικής  και μου κάνουν ορισμένες τυπικές ερωτήσεις. Με ενημερώνουν ότι από εδώ και πέρα, είναι θέμα του ΕΟΠΠΥ. Τους ρωτάω εάν λύθηκε επιτέλους το θέμα και εάν με τις απαντήσεις που τους έδωσα θα ολοκληρωθεί η έκθεση. Μου απάντησαν θετικά».

Φυσικά, ο καταγγέλλων δεν θα αποζημιωθεί για όλους αυτούς τους μήνες που πέρασαν και για τις χιλιάδες ευρώ που ξόδεψε, καθώς είναι εκτός χρόνου έγκρισης και όλο αυτό το πρόβλημα προέκυψε επειδή δεν υπήρχε η αναλυτική έκθεση της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου  προς το ΕΟΠΥΥ «Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Παραπεταμένος φάκελος; Ανθρώπινο  λάθος; Πραγματικά δεν ξέρω. Εμείς με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο καταφέραμε να καλύψουμε τις θεραπείες του παιδιού μας. Εάν δεν μπορούσαμε το παιδί θα έχανε έξι μήνες θεραπειών, αλλά και τον ρυθμό του. Σκεφτείτε πόσοι γονείς δεν έχουν τα χρήματα και δυστυχώς τα παιδιά τους, αναγκάζονται να μείνουν πίσω.  Η γραφειοκρατία τσακίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες » κατέληξε ο καταγγέλλων.