Βρε, καλώς (;!) τον… Της Ιωάννας Αντωνιάδου

Ήρθες λοιπόν! Είναι που θέλεις να σε λένε πολυταξιδεμένο. Τρομάρα σου! Άκουσες κι ότι η Ελλάδα φημίζεται για τη φιλοξενία της και είπες να έρθεις και απ’ εδώ. Δεν το αρνούμαι, οργανωμένος ήρθες, με τις αποσκευές σου. Χτύπησες πολλές φορές, μέχρι κάποιος να σε φιλοξενήσει. Άλλοι σε δέχτηκαν με την πρώτη χειραψία, άλλοι σου άνοιξαν με το πρώτο χτύπημα του κουδουνιού, και άλλοι σε απέφυγαν.

Προσωπικά, έχοντας μεγαλώσει με το παραμύθι «Ο λύκος και τα εφτά κατσικάκια», όταν μου χτύπησες την πόρτα, αντιστάθηκα και δε σου άνοιξα. Ως μικρή κουτσομπολίτσα όμως, είδα από το ματάκι της πόρτας τη βαλίτσα που κουβαλούσες και αναρωτήθηκα τί μπορεί να είχες πάρει μαζί σου. Άραγε λεπτά, χοντρά ρούχα, κάποιο souvenir από κάθε χώρα ως τρόπαιο; Και τότε ήταν που άνοιξα λίγα εκατοστά την πόρτα, κι ενώ εσύ έψαχνες ποιά άλλα κουδούνια θα χτυπήσεις, άρπαξα τη βαλίτσα που προς στιγμήν είχες αφήσει. Ομολογώ ότι δεν κρατήθηκα και την άνοιξα. Αντίκρισα αμέτρητα γυάλινα φιαλίδια με την ετικέτα του ονόματός σου «COVID-19   – □    + □» και ένα shaker με cocktail. Κατευθείαν μου ήρθε στο μυαλό η φράση «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας» και χαμογέλασα. Η επόμενη αυθόρμητη σκέψη μου ήταν ότι είσαι ένας γλεντζές τύπος που λατρεύει την άνοιξη και θέλει να μας ανεβάσει ψυχολογικά. Έβαλα ένα σφηνάκι να πιω. «Στην υγειά σου, κύριε Κορωνοϊέ! Άσπρο πάτο!». Και ΜΠΑΜ… άρχισαν να σκάνε μέσα μου πολλές και διαφορετικές γεύσεις. Η γεύση του άγχους, του πανικού, της αβεβαιότητας, του πόνου… Να πω ότι δεν ήταν εθιστικό; Ψέματα θα πω. Για ξηροκάρπι επέλεξα τις ειδήσεις, από τα ΜΜΕ που αναφέρονταν σε εσένα.

Ωστόσο, επειδή όταν κάτι δε μπορείς να το αποφύγεις, είναι προτιμότερο να το απολαύσεις, κατά πως λένε, πρέπει να μάθω να ζω με σένα, καθότι στρογγυλοκάθισες και δεν έχεις σκοπό να φύγεις γρήγορα! Αντιλαμβάνομαι ότι είσαι ένας δυνατός παίχτης, που έθεσες από την αρχή τα αντιφατικά όριά σου. Στο αναγνωρίζω. Κάποιες σχέσεις τις ενδυναμώνεις, ενώ παράλληλα άλλες τις φθείρεις και τις αποτελειώνεις. Λειτουργείς ως κίνητρο για να αναδείξουμε κρυμμένα ταλέντα μας, ενώ ταυτόχρονα περιορίζεις την καλλιέργειά τους. Δείχνεις με τον τρόπο σου ότι η αποχή μας από την «έξω ζωή» λειτουργεί θετικά για τον πλανήτη, ενώ αρκετές φορές στερείς την ίδια τη ζωή. Παίζεις ύπουλα. Έχεις βάλει το μαχαίρι στο λαιμό. Μας έχεις επιβάλλει να μιλάμε στους δικούς μας μέσω τηλεφώνου. Μεταξύ άλλων, πάλι καλά δεν μας είπες και το κλισέ «Αν τον αγαπάς, ασ’ τον να φύγει» Μωρέ τι μας λες; Δεν το είπαμε τόσα χρόνια, ούτε στην εφηβεία μας, και θα το πούμε τώρα;

… Και αυτό στο πιστώνω. Με έκανες να προβληματιστώ. Κατάλαβα πόσο μικροί και λίγοι είμαστε οι άνθρωποι. Μικροί, γιατί δεν μπορούμε να σε αντιμετωπίσουμε όπως θα θέλαμε, και λίγοι, γιατί καλούμαστε να ιεραρχήσουμε τις αξίες, τις ανάγκες, τις επιθυμίες μας. Με τον ερχομό σου, εν αγνοία σου και δίχως τη συμμετοχή σου, στο διαδίκτυο λαμβάνουν χώρα πολλά challenges. Προκάλεσες και εσύ με τη σειρά σου: «Μείνετε σπίτι, για να προστατέψετε εσάς και τους συνανθρώπους σας, ηλικιωμένους και ευπαθείς ομάδες!» Ωραία η πρόκλησή σου. Αλλά, όπως είπαμε, είσαι ύπουλος παίχτης, μας διάβασες. Ήξερες ότι, δυστυχώς, οι περισσότεροι νοιαζόμαστε πιο πολύ για τον εαυτό μας…

Περνούν οι μέρες, και ακούω, βλέπω, διαβάζω για σένα! Προσπαθώ να σε κατανοήσω και να αιτιολογήσω την είσοδό σου στις ζωές μας. Σκέφτομαι ότι ίσως, κάνοντας αισθητή την παρουσία σου, ήθελες να μας αφυπνίσεις. Αλλά συγγνώμη, δεν έχεις καθόλου τακτ και αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος να με βρεις απέναντί σου. Θέλω να είμαι ειλικρινής και δε θα σου κρυφτώ. Ε, ναι, λοιπόν, σε φοβήθηκα, σε φοβόμουν μέχρι χθες. Όσο συνέχιζα να πίνω από το cocktail σου βυθιζόμουν πιο πολύ στον φόβο. Όμως, κάθε κατρακύλα έχει και το όριό της. Εδώ και λίγες ώρες έχω καταφέρει να αποτοξινωθώ, χωρίς να σε αψηφώ. Αντέχεις να το ακούσεις; Υπάρχει το αντίδοτο!!! Θα στο βροντοφωνάξω!!! «Ε Λ Π Ι Δ Α». Ναι, φίλε μου, είναι η ελπίδα ότι με προσοχή (του καθενός από εμάς) και επιμονή (των ανθρώπων που μάχονται στα ιατρικά κέντρα και εργαστήρια) όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα. Δεν θα σου επιτρέψω να μου στερήσεις την αισιοδοξία μου. Τέλος, ως εδώ!!! Κάθε βράδυ, μαζί με την προσευχή μου, θα στο λέω, για να το πιστέψεις και εσύ!!!

Κλείνοντας, θέλω να σε αποχαιρετήσω λέγοντας «Το κουβαδάκι σου και σε άλλη παραλία», όχι τίποτα άλλο, μην μας καταστρέψεις και το καλοκαιράκι!

Υ.Σ.: Όταν λέω σε άλλη παραλία, εννοώ σε μια δικιά σου, και όχι να καταλάβεις τις δικές μας βρίσκοντας ξενιστές!

Αντίο!

Ιωάννα Αντωνιάδου, Εκπαιδευτικός
Καστοριά

covid19book.wordpress.com