Στις 20 Μαρτίου, βράδυ μιας καθημερινής το οποίο στην Καστοριά συνήθως σημαίνει ησυχία και ερημιά, σε μια κατάμεστη αίθουσα του σινεμά Ολύμπιον ζήσαμε κάτι σπάνιο για τα καλλιτεχνικά δεδομένα της πόλης. Η παράσταση «Είμαι η γυναίκα μου» με τον Αντώνη Λουδάρο και σε σκηνοθεσία του ιδίου, ήρθε να συναντήσει την -σε μεγάλο βαθμό- συντηρητική Καστοριά και να περάσει το μήνυμα ότι όλα τα άτομα, ανεξαρτήτως ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι άνθρωποι.
Το έργο είναι ένας μονόλογος βασισμένος στην ζωή της Charlotte Von Mahlsdorf, μιας δημοφιλούς τρανς από τη Γερμανία και ιδρύτριας του μουσείου Gründerzeit. Ο Αντώνης Λουδάρος ήταν συγκινητικός, ανεπιτήδευτος και μας έπαιρνε μαζί του σε κάθε συναισθηματική εναλλαγή που βίωνε ο χαρακτήρας της Charlotte, καθώς αφηγούνταν την ιστορία της ζωής της.
Η παράσταση «Είμαι η γυναίκα μου» έχει κάνει ένα μεγάλο άνοιγμα στην επαρχία, με την παρουσίαση της σε πολλά μέρη, ξεφεύγοντας από την ζώνη άνεσης της Αθήνας. Ζώντας στην επαρχιακή Ελλάδα, έχουμε συνηθίσει να είμαστε σε καλλιτεχνικό σκοτάδι, μακριά από πολλά δρώμενα της πρωτεύουσας, ειδικά όταν αυτά αφορούν θέματα που θεωρούνται «ταμπού» από τη συντηρητική κοινωνία. Οι περισσότερες θεατρικές παραστάσεις που μας επισκέπτονται είναι συνήθως έργα που δεν ξεφεύγουν από την ετεροκανονικότητα, διασκεδάζουν, αλλά δεν «ταρακουνούν».
Βλέποντας εικόνες όπως ο βανδαλισμός της Εθνικής Πινακοθήκης και οι «σταυροφορίες» έξω από θέατρα, η χθεσινή παράσταση με τη γεμάτη αίθουσα, τα χειροκροτήματα και τις εκφράσεις ενθουσιασμού των θεατών, έρχεται σε μια αισιόδοξη αντίθεση με την αυξανόμενη λογοκρισία της τέχνης. Επιπλέον, αποδεικνύεται ότι η επαρχία είναι πιο έτοιμη από ό,τι φαίνεται να δει κάτι πέρα από το συνηθισμένο, κάτι που «ξεβολεύει» απαρχαιωμένες κοσμοθεωρίες. Ελπίζουμε ότι κι άλλοι καλλιτεχνικοί φορείς θα εμπιστευτούν το κοινό των μικρών πόλεων. Μπορεί να εκπλαγούν θετικά.
Νικολέτα Αποστολίδου για το Orizontes Press
