Μάνος Χατζηγιάννης
ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ του λόγου του ο Αριστοφάνης στην κωμωδία του «Όρνιθες» αναφέρει: «Ουκ έστιν ουδέν του πέτεσθαι γλυκύτερον» (μτφρ: Δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο από το να πετάς). Να κάτι που για περισσότερα από 40 χρόνια στην Ελλάδα πιστεύει και στηρίζει μια ομάδα ανθρώπων, επιστημόνων, εργαζομένων και εθελοντών, η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία.
Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία με το ερευνητικό της έργο, τις αποτελεσματικές παρεμβάσεις της και τις στοχευμένες δράσεις συνετέλεσε τα μέγιστα στην προστασία του περιβάλλοντος με την ευρεία έννοια και παράλληλα παρείχε τη δυνατότητα και σε άλλες αντίστοιχες οργανώσεις να «ανοίξουν φτερά». Ποιοι, είναι όμως αυτοί οι τρομεροί τύποι;
Η LiFO αναζήτησε τους ανθρώπους πίσω από το επιτυχημένο πολύχρονο εγχείρημα της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, της περιβαλλοντικής μη κερδοσκοπικής οργάνωσης της οποίας το αντικείμενο είναι η προστασία των άγριων πουλιών και των βιοτόπων τους στην Ελλάδα, και τελικά γνώρισε τους ανθρώπους που κρύβονται πίσω από τις δράσεις, την έρευνα, τα νέα για την άγρια φτερωτή ζωή που φτάνουν σ’ εμάς μέσα από δελτία Τύπου και πανέμορφες σπάνιες φωτογραφίες.
«Δυστυχώς τα περιβαλλοντικά θέματα και δη η προστασία της άγριας ζωής εξακολουθούν να είναι χαμηλά στην ατζέντα της πολιτικής ηγεσίας. Για παράδειγμα, δεν είναι λίγες οι φορές που, όταν μιλάμε σε κεντρικές και τοπικές υπηρεσίες για την ανάγκη προστασίας του Ασπροπάρη, του πιο απειλούμενου είδους πουλιού στην Ελλάδα, μας αντιμετωπίζουν κάπως στωικά, λες και δεν είναι ευθύνη της πολιτείας η προστασία της άγριας ζωής και μάλιστα της απειλούμενης.
Μια γνωριμία με τους ανθρώπους της Ορνιθολογικής
Κωνσταντίνα Ντεμίρη
Διευθύντρια της Ορνιθολογικής
Ρωτήσαμε την Κωνσταντίνα Ντεμίρη αν έχει αισθανθεί πως πολλές φορές η περιβαλλοντική πολιτική στη χώρα μας είναι «τρία πουλάκια κάθονταν» και αν υπήρξαν στιγμές που αισθάνθηκε πως χάθηκαν ευκαιρίες. «Διαρκώς και καθημερινά», μας απάντησε ευθέως.
«Δυστυχώς τα περιβαλλοντικά θέματα και δη η προστασία της άγριας ζωής εξακολουθούν να είναι χαμηλά στην ατζέντα της πολιτικής ηγεσίας. Για παράδειγμα, δεν είναι λίγες οι φορές που, όταν μιλάμε σε κεντρικές και τοπικές υπηρεσίες για την ανάγκη προστασίας του Ασπροπάρη, του πιο απειλούμενου είδους πουλιού στην Ελλάδα, μας αντιμετωπίζουν κάπως στωικά, λες και δεν είναι ευθύνη της πολιτείας η προστασία της άγριας ζωής και μάλιστα της απειλούμενης. Συχνά δε, η ματαιοπονία και η ματαιότητα είναι συνοδοιπόροι μας. Σαν να ζούμε τη “Μέρα της Μαρμότας” ξανά και ξανά. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω! Δεν είναι απλά η δουλειά μας, είναι στάση ζωής για εμάς», σημειώνει.
Η ίδια θυμάται και τις μάχες που χάθηκαν. «Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η χωροθέτηση ανεμογεννητριών στη Νότια Άνδρο σε απόσταση μόλις 500μ. από φωλιά σπιζαετού, είδους απειλούμενου και ευάλωτου στην όχληση και σε ενδεχόμενη πρόσκρουση στις λεπίδες των ανεμογεννητριών. Χάσαμε την προσφυγή για την ακύρωση της περιβαλλοντικής αδειοδότησης στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), σε συνεργασία όμως με τους Ανδριώτες συμμάχους μας καταφέραμε να διακοπούν οι εργασίες κατασκευής τουλάχιστον κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Ωστόσο, το αιολικό κατασκευάστηκε και λειτουργεί κυριολεκτικά μέσα στο σπίτι του απειλούμενου αυτού αετού», τονίζει η κ. Ντεμίρη.
Μια άλλη ευκαιρία ήταν και η περίπτωση του Ερασίνου, του ποταμού που δημιουργεί τον υγρότοπο της Βραυρώνας, περιοχή ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000 και ένα από τα πιο σημαντικά καταφύγια άγριας ζωής της Αττικής. «Περισσότερο από μια δεκαετία τώρα προσπαθούμε να σταματήσουμε τον εγκιβωτισμό του ποταμού, στο όνομα της προσχηματικής αντιπλημμυρικής προστασίας. Οι ενέργειές μας για ακύρωση της περιβαλλοντικής αδειοδότησης στο ΣτΕ υπήρξαν ανεπιτυχείς. Δεν εγκαταλείψαμε την προσπάθεια όμως. Ενώ το υπουργείο Υποδομών είχε ξεκινήσει την αποψίλωση και εκσκαφή υγροτοπικών εκτάσεων στην περιοχή για την κατασκευή του αντιπλημμυρικού, καταγγείλαμε σε συνεργασία με άλλους φορείς το προβληματικό αυτό έργο στον χρηματοδότη του, στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Ο μηχανισμός καταγγελιών της Τράπεζας, αφού μελέτησε την καταγγελία μας, επισκέφθηκε την περιοχή και κατέληξε στο να αποσύρει τη χρηματοδότηση εάν δεν γίνουν δεκτά μια σειρά από περιβαλλοντικά προαπαιτούμενα. Πρόκειται για μια θετική εξέλιξη, εφόσον βέβαια ανταποκριθεί το υπουργείο. Πέταξε το πουλάκι; Ελπίζουμε πως όχι».
Διαβάστε περισσότερα στο Lifo.gr
