– Ενα μεγάλο μπράβο και ένα ευχαριστώ ίσως δεν αρκούν! Με δυο λέξεις και ένα νεύμα, δεν χρειάστηκε κάτι περισσότερο, και η ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ βοήθεια ήρθε σιωπηλά και ταπεινά, χωρίς κομπασμούς και βαρύγδουπα λόγια!!!
– Απ’ την άλλη μεριά, εγώ προσωπικά, δεν μπορώ να αφήσω μια τέτοια κίνηση να περάσει απαρατήρητη! Θα την φωνάξω, θα την διαδώσω και θα την επιβραβεύσω επειδή αν μη τι άλλο, κάπως έτσι, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!
– Ο λόγος γίνεται για ένα συνεργείο το οποίο εμφανίστηκε σήμερα μετά το σχόλασμα των μαθητών στο Γυμνάσιο Μανιάκων.
– Είχε προηγηθεί την Παρασκευή μια συνάντηση Γονέων και κηδεμόνων στην οποία είχαμε όλοι συμφωνήσει ότι η εικόνα του σχολείου μέσα και έξω δυστυχώς απέχει πολύ από το να είναι καλή. Στη συνάντηση αυτή με λίγα λόγια αναφέρθηκα στον εθελοντισμό και ΟΛΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ χωρίς να το σκεφτούν ΠΡΟΣΦΕΡΘΗΚΑΝ αμέσως να συνδράμουν όπως μπορούν ακόμα και με χειρωνακτική εργασία. Αυτό με ενθουσίασε. Όμως δεν περίμενα ότι το πρώτο δείγμα εθελοντισμού θα ερχόταν τόσο γρήγορα.
– Το συνεργείο που ήρθε σήμερα ήταν ΚΗΠΟΥΡΟΙ. Ναι, ναι, κηπουροί_!!!
Συνεργείο με μηχανήματα και πλήρη εξοπλισμό, το οποίο συνεργάζεται με τα μέλη του εξαιρετικού συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του γυμνασίου μας, την κυρία ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ και τον σύζυγό της κύριο ΤΣΟΥΛΟΥΦΑ ΝΙΚΟ οι οποίοι μας έκαναν αυτό το μεγάλο δώρο!
– Πράγματι εκτός των άλλων προβλημάτων, ένας σημαντικός παράγοντας της εικόνας του σχολείου, αφορούσε αυτούς τους “έρμους” τους χώρους πρασίνου οι οποίοι βρίσκονται από την μεριά του δρόμου. Ο ρόλος τους είναι προφανώς να διακοσμούν, όμως συνέβαινε το αντίθετο ακριβώς! Εκεί τα αγριόχορτα, τα αγκάθια και ότι άλλο φανταστείς, ξεπηδούσαν μέσα από τα κάγκελα του σχολείου και έπιαναν και το μισό πεζοδρόμιο.
– Πέρασε ο αγιασμός, πέρασε και ο Σεπτέμβριος και σε ότι αφορά αυτό το συγκεκριμένο πρόβλημα, είχαν γίνει μόνο τα απολύτως στοιχειώδη και είχα αρχίσει να απογοητεύομαι, όμως σήμερα Δευτέρα 2 Οκτωβρίου, έγινε αυτή η εθελοντική κίνηση και η αισιοδοξία ξαναγεννήθηκε μέσα μου, αφού όταν αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι μόνος, τότε παίρνεις δύναμη και προσπαθείς ακόμα περισσότερο.
– Μέχρι το απόγευμα το συνεργείο είχε τελειώσει! Τα αγριόχορτα έφυγαν και τα αγκάθια και τα βάτα δεν υπάρχουν πια να σε απειλούν άμα τα πλησιάσεις είτε από τη μεριά του δρόμου, είτε ανεβαίνοντας την σκάλα για μπεις στο σχολείο.
– Είμαι σίγουρος ότι αυτή ήταν μόνο η πρώτη εθελοντική χειρονομία αφού όπως ανέφερα, όλοι οι γονείς δήλωσαν πρόθυμοι να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να ομορφύνουμε και να βελτιώσουμε το σχολείο των παιδιών μας.
– Φυσικά και περιμένουμε από την πολιτεία, αλλά και εμείς δεν καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια!!!
– Τελικά όσα δις και να χρωστάει αυτή η χώρα, όσο και να γκρινιάζουμε και να μιζεριάζουμε, υπάρχει ελπίδα και αυτή η ελπίδα είμαστε εμείς οι ίδιοι και κάποια στιγμή επιτέλους… …το αποδεικνύουμε!
Κωνσταντίνος Ταμβάκης- Διευθυντής Γυμνασίου Μανιακών Καστοριάς
