Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έρχονται απλώς. Καταφτάνουν σαν άνοιξη, γεμάτοι φως, αγκαλιές και σιωπηλές υποσχέσεις ότι δεν είσαι μόνος.
Έτσι είναι η Ελευθερία , η Ελένη και ο Δημήτρης με το Pet Kalioglou … Ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη για λίγες μόνο ώρες, μα άφησαν πίσω τους κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ τον χρόνο: ΑΓΑΠΗ
. Είμαστε πια οικογένεια… Από αυτές που δεν τις δένει το αίμα, αλλά η πράξη. Η παρουσία. Το “είμαι εδώ”…
. Είμαστε πια οικογένεια… Από αυτές που δεν τις δένει το αίμα, αλλά η πράξη. Η παρουσία. Το “είμαι εδώ”…Έρχονται αυθημερόν, φορτωμένοι δώρα για τις ψυχές που φροντίζουμε — γιατί τα σκυλάκια μας είναι πια σκυλάκια όλων μας. Αγκαλιές με ουρές, βλέμματα γεμάτα ευγνωμοσύνη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάθε φορά φεύγουν… με έναν ακόμα μικρό συνοδοιπόρο! Λες κι έχουν μια αποστολή: να σκορπίσουν λίγο απ’ το καταφύγιο στις ζωές τους. Αν συνεχίσουν έτσι, φοβάμαι (ή μάλλον ελπίζω) πως κάποια στιγμή δεν θα έχει μείνει κανένα… και τότε θα ξέρουμε πως κάναμε κάτι όμορφο. Μαζί.
Η Κωνσταντινα Κακουλιδου …Ήρθε για τρεις μέρες. Κι έμεινε κοντά μας δώδεκα. Όχι γιατί της το ζητήσαμε. Αλλά γιατί εκείνη άκουσε με την καρδιά. Έσκυψε με τρυφερότητα πάνω από την καθημερινότητά μας και την έκανε πιο ανάλαφρη. Πιο ανθρώπινη. Πιο φωτεινή.
Κωνσταντίνα μας, σου χρωστάμε πολλά. Αγάπη, ευγνωμοσύνη, ένα εις το επανιδείν που δεν είναι αντίο, αλλά μια υπόσχεση. Πως όπου κι αν βρεθούμε, θα μας ενώνουν πάντα αυτά που αξίζουν.
