Φτερωτή παράδοση
Ποῦ πάει τρέχοντας φτερωτά τό παιδί τῆς φωτογραφίας; Δύσκολα νά τό φαντασθεῖ κανείς.
Αὐτόπτης μάρτυς ἐγώ τῆς πορείας του καί τοῦ σκοποῦ του, τιτλοφόρησα τήν φωτογραφία αὐτή «φτερωτή παράδοση».
Ἡ φωτογραφία τραβήχτηκε στό χωριό Βυθκούκι, κατά τήν πρόσφατη περιήγησή μας ἐκεῖ.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Ταξιαρχῶν τοῦ χωριοῦ, ὅπου μόλις εἶχε τελεσθεῖ ἡ θεία Λειτουργία.
Οἱ πιστοί πού ἐκκλησιάσθηκαν, προσευχήθηκαν μέσα στόν ὁλόγραφο ἀπό τοιχογραφίες-ἁγιογραφίες Ναό. Οἱ ἁγιογραφίες ἀποτυπώνουν τήν ἐμπειρική πίστη καί θεογνωσία τῆς Ἐκκλησίας. Κυρίως ἀποτυπώνουν τήν ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά κάνει τόν ἄνθρωπο θεό (Μέγας Ἀθανάσιος).
Στήν νότια αὐλή τοῦ Ναοῦ ἐκείνη τήν ὥρα παιδιά τοῦ χωριοῦ, ἐνδεδυμένα παραδοσιακά, χόρευαν κυκλικούς χορούς.
Ἕνα παιδάκι, ξεκόβοντας ἀπό τήν παρέα του, ἀρχίζει νά τρέχει γρήγορα πρός τόν βόρειο μέρος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου βρίσκεται τό κοιμητήριο τοῦ χωριοῦ.
Φθάνει σέ δύο φρεσκοσκαμμένους τάφους, καί σκύβει εὐλαβικά καί φιλᾶ τούς σταυρούς τους, πρῶτα τόν ἕναν καί ἔπειτα τόν ἄλλον.
«Εἶναι οἱ τάφοι τοῦ παπποῦ καί τῆς γιαγιᾶς του», μοῦ ψιθυρίζει ὁ π. Δημήτριος.
Καί μετά τόν ἀσπασμό στούς προγονικούς τάφους, τό παιδί τρέχει καί πάλι καί γίνεται ἕνα μέ τήν παρέα τῶν παιδιῶν πού χορεύουν μπροστά τόν Ναό.
Αὐτή εἶναι ἡ Παράδοση, σκέφθηκα· ὁ Ναός, ἡ θεία Εὐχαριστία, ἡ πίστη τῶν εἰκόνων ἀλλά καί ἡ πίστη στίς ἱερές εἰκόνες, ἡ σύναξη τοῦ λαοῦ κοντά στήν Ἐκκλησία, ὁ σεβασμός καί ἡ ἀγάπη πρός τούς προγόνους, ἡ πίστη στήν ἀθανασία καί στήν ἀνάσταση.
Καί τί εὐλογία, νά μυεῖται κανείς σέ αὐτήν τήν φτερωτή παράδοση ἀπό μικρό παιδί, γιά νά μπορεῖ νά πετᾶ στήν ζωή του μέ ἔμπνευση!
Κ.Κ.
