«Όταν ήμουν μικρή ήξερα ότι κάτι θα πετύχω»
Η Γιάννα Βλάχου, με καταγωγή από το Άργος Ορεστικό, ονειρευόταν να μπει στον χώρο της μόδας. Όταν έφυγε για να σπουδάσει ξεκίνησε από το μηδέν και ως ένα παιδί από την επαρχία, χωρίς γνωριμίες και βήμα βήμα, κατάφερε να γίνει η ιδιοκτήτρια του No Limits Models Agency, ενός πετυχημένου πρακτορείου μοντέλων με έδρα τη Θεσσαλονίκη.
Σε μια συνέντευξη μαζί της μας μίλησε για τη δουλειά της, για το πώς ανελίχθηκε επαγγελματικά, καθώς και για τον τόπο της και τη σχέση της με αυτόν.
Είσαι ιδιοκτήτρια ενός πρακτορείου μοντέλων στη Θεσσαλονίκη, πώς έφτασες ως εδώ;
Η ασχολία μου με τον χώρο της μόδας ξεκίνησε το 2009, όταν ως πιτσιρίκα τότε συμμετείχα σε κάτι καλλιστεία και η τότε μάνατζερ, που ήρθε στα καλλιστεία για να πάρει τα κορίτσια που την ενδιέφεραν στο γραφείο της, με προσέγγισε μετά από λίγους μήνες, να μου πει ότι της άρεσα και να περάσω απ’ το γραφείο της. Οπότε το 2009 ξεκίνησε το δικό μου θέμα με το μόντελινγκ. Το 2012, αφότου πήγα στην Κίνα και επέστρεψα, μου έκανε την πρόταση να συμμετέχω στο γραφείο της σαν γραμματειακή υποστήριξη, γιατί είχαμε καλές σχέσεις και έβλεπε ότι είμαι ένας άνθρωπος που με κόβει, να το θέσω έτσι. Οπότε ξεκίνησα δειλά δειλά να σηκώνω τηλέφωνα, ξέρεις γραμματειακή υποστήριξη, αλλά γενικότερα δεν μου άρεζε -να σου πω την αλήθεια- το πώς λειτουργούσαν κάποια πράγματα, οπότε προσπάθησα να αλλάξω και πήρα πρωτοβουλίες, με εμπιστεύτηκε. Πάντα ήμουνα κομπλέ με όλη τη δουλειά και μετά κάποια στιγμή, στα τέσσερα χρόνια που δούλευα σαν booker, μου είπε να αγοράσω το γραφείο της. Κάναμε μια συμφωνία, αγόρασα το πρακτορείο το 2016 και με τη συνεργάτιδα μου, την Έλενα, που τότε δούλευε κι αυτή ως booker, το τρέχουμε απ’ το ‘16.
Ποια ήταν τα μεγαλύτερα εμπόδια που συνάντησες;
Το μεγαλύτερο εμπόδιο για μένα ήταν να μπορέσω να αποστασιοποιηθώ με οποιοδήποτε τρόπο από την προηγούμενη ιδιοκτησία.
Πώς είναι μια μέρα στη δουλειά σου;
Μια μέρα στη δουλειά, στο γραφείο από πολύ πρωί ξεκινά η δουλειά, γιατί όταν έχω μοντέλα που δουλεύουνε, πρέπει να είμαι stand by, αν πήγαν ή δεν πήγαν στη δουλειά ή αν έχει προκύψει κάποιο πρόβλημα να το λύσω εκείνη την ώρα. Έχουν υπάρξει άπειρες περιπτώσεις που τρέχουμε πανικόβλητοι, ακόμα κι έξι η ώρα το πρωί, γιατί ένα μοντέλο ακύρωσε τελευταία στιγμή, πρέπει να βρούμε άλλο στη θέση του. Ερχόμαστε εδώ στη δουλειά, συνήθως, -επειδή ζω μεταξύ Ιωαννίνων και Θεσσαλονίκης- όταν είμαι Θεσσαλονίκη βάζω πάρα πολλά ραντεβού, οπότε απ’ το πρωί ξεκινάν και τα ραντεβού, δηλαδή μοντέλα, νέα πρόσωπα που θέλουμε να δούμε από κοντά, με ήδη μοντέλα μας να κάνουμε πληρωμές, να μιλήσουμε για τα επόμενα σχέδιά τους, τηλέφωνα, mails, κυρίως τέτοια πράγματα. Δεν προλαβαίνω, όταν είμαι εδώ δεν κάνω πολλά της επιχείρησης κι όταν είμαι στα Γιάννενα είμαι πιο χαλαρή και μπορώ και κάνω focus, αλλά κυρίως έτσι, έχουμε ραντεβού με μοντέλα, να πληρωθούμε, με πελάτες που μπορεί να έρθουν να κάνουν κάποιο κάστινγκ, αλλά δεν τελειώνει η μέρα. Η αλήθεια είναι ότι δουλεύεις 24 ώρες το 24ωρο, είσαι ένας σκλάβος της δουλειάς σου, γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς με τα social media, δίνεις το θάρρος να σου στείλει κάποιος ό,τι ώρα θέλει, οπότε μπαίνεις στο τριπάκι να απαντήσεις κι έτσι χάνεται η μπάλα.
Τι σου αρέσει πιο πολύ στη δουλειά σου και τι λιγότερο;
Μ’ αρέσει πάρα πολύ η επαφή με ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο και δεν μου αρέσει όταν κάποιος πελάτης έχει να πει κάτι κακό για ένα μοντέλο μου.
Τι ελπίζεις ότι θα βελτιωθεί στο χώρο του μόντελινγκ στο μέλλον;
Οι πληρωμές, απ’ τους πελάτες, γιατί είναι ένα μεγάλο κομμάτι που εμένα, σαν επιχείρηση μετά, με πάει πίσω.
Τι επαγγελματικούς στόχους έχεις για το μέλλον;
Να έχουμε περισσότερα μοντέλα σε ξένα γραφεία στο εξωτερικό, που θα κάνουν καριέρα, και να μπορώ να κρατήσω όσο περισσότερο μπορώ το γραφείο.
Τι εντυπώσεις έχει ο κόσμος στο Άργος Ορεστικό για το επάγγελμά σου;
Γενικότερα υπήρχε από πριν, όταν εργαζόμουν ως μοντέλο, ένα ενδιαφέρον, ρωτούσανε και χαιρόντουσαν με τις όποιες επιτυχίες μπορούσα να είχα κάνει, πάντα με στήριζαν. Γενικά έχω νιώσει αγάπη προς το πρόσωπου μου και η αλήθεια είναι ότι για τους πιο νέους που με γνωρίζουν τους είναι κάτι όντως «Ουάου, τι είναι αυτό;» και τους φαίνεται περίεργο που ένας άνθρωπος που έχει να κάνει με αυτό το χώρο να είναι στο Άργος. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε συνηθίσει –παρ’ όλα αυτά δεν ισχύει κάτι τέτοιο- άνθρωποι που έχουν ενασχόληση με μόδα, να μην έχουν επαφή με την επαρχία. Αλλά εγώ ίσα ίσα αυτό αποδεικνύω, ότι όλοι αυτοί που έχουνε να κάνουνε με τον χώρο του θεάματος, της μόδας, είναι απλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, δεν είναι κάτι ουάου, εμείς τους θεοποιούμε.
Πόσο εύκολο ήταν για ένα παιδί απ’ την επαρχία να ανελιχθεί στο χώρο του μόντελινγκ;
Όταν ήμουνα μικρή έλεγα ότι –δεν ήθελα ας πούμε να γίνω διάσημη σε καμία περίπτωση, αλλά ήξερα ότι κάτι θα πετύχω- και έλεγα ότι «Εσύ Γιάννα όταν μεγαλώσεις, στη ζωή σου θα πετύχεις κάτι σημαντικό». Εντάξει, μπορεί για κάποιους το ότι έχω ένα πρακτορείο μοντέλων να μην είναι τίποτα, αλλά πραγματικά απ’ το μηδέν ξεκίνησα. Ήρθα στη Θεσσαλονίκη, δεν ήξερα κανέναν, κανέναν μα κανέναν, και χάρη στην προσπάθειά μου, τη δουλειά που έχω ρίξει -γιατί όταν πήρα το γραφείο κοιμόμουν ας πούμε δίπλα, σε έναν καναπέ, δεν είχα σπίτι, δεν είχα λεφτά να νοικιάσω σπίτι και σιγά σιγά μετά πήρα αμάξι κλπ… Ειδικά τώρα που ζω Γιάννενα-Θεσσαλονίκη, είμαι κάθε βδομάδα στους δρόμους, θυσιάζω δηλαδή το παιδί μου, το αφήνω για να έρθω στη δουλειά, δεν τα παράτησα. Οι δυσκολίες ήταν ότι δεν ήξερα κανέναν, αλλά νομίζω ότι χάρη στην προσωπικότητά μου, χάρη στο ότι πίστευα στον εαυτό μου -κι είναι και λίγο θέμα τύχης, μου πήγαιναν όλα καλά, σίγουρα βοηθάει πάντα μια καλή εμφάνιση, είμαι ευγνώμων. Δεν είχα καμία οικονομική υποστήριξη απ’ τους γονείς όταν πήρα το γραφείο, να πουν «Γιάννα, τσοντάρουμε στην επιχείρηση», ήταν όλα δικά μου. Και σίγουρα με τους φίλους που με βοήθησαν όταν με φιλοξένησαν, όταν δούλεψαν ένα διάστημα να με στηρίξουν, χωρίς χρήματα, όλα αυτά.
Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κάνεις το ίδιο επάγγελμα στην επαρχία;
Αν δεν έχεις βάση σε μία απ’ τις δύο μεγάλες πόλεις, δηλαδή Θεσσαλονίκη και Αθήνα όχι, αν στοχεύεις εκεί μόνο ας πούμε να έχεις την αγορά σου, αλλά το κάνω οπουδήποτε πλέον, γιατί είναι όλα από απόσταση και μέσω κινητού, απ’ αυτήν την άποψη ναι. Αλλά αν είχα ένα γραφείο μόνο, πχ στα Γιάννενα ή στην Καστοριά, δε θα τραβούσε πολύ. Εντάξει, ειδικά Καστοριά τώρα που έχει πέσει κι η γούνα ούτε καν.
Ποια θεωρείς ότι είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά της επαρχίας;
Τα θετικά είναι ότι έχεις την επαφή με τη φύση, νομίζω ότι μεγαλώνοντας ο άνθρωπος θέλει την επαφή με τη φύση, έχεις την ηρεμία. Κατ’ εμέ έχεις την επαφή με τους ανθρώπους, τις παρέες σου, τους φίλους σου, δεν νιώθεις απομονωμένος -κατ’ άλλους βέβαια αυτό είναι σπαστικό, το να πρέπει να χαιρετίσεις τους πάντες. Και οι δυσκολίες είναι ότι αν είσαι ένας άνθρωπος που θες να κινείσαι συνέχεια και να έχεις ερεθίσματα, δε στα δίνει πολύ η επαρχία. Αλλά αν είσαι γενικότερα πιο απαισιόδοξος και πιο μίζερος, πάντα βρίσκεις τη μιζέρια παντού, ενώ αν είσαι θετικός, θα βρεις λίγο κάτι να κάνεις, να δεις την ομορφιά. Κάθε φορά που πηγαίνω Άργος πάντα έχω κάτι να κάνω, δεν μιζεριάζω, αντίστοιχα όταν κάποιοι άλλοι πηγαίνουν Άργος μιζεριάζουνε. Εγώ πάντα βρίσκω κάτι να κάνω.
Θα γυρνούσες ποτέ πίσω;
Θα μου άρεζε ναι, αν σταματούσα πχ τη δουλειά αυτή. Δε με χαλάει καθόλου, ναι, μ’ αρέσει πάρα πολύ. Αγαπώ τον τόπο μου.
Τι πιστεύεις ότι πρέπει να αλλάξει για να επιλέξουν περισσότερα νέα άτομα να μείνουν στην επαρχία;
Το βασικότερο είναι οι τοπικοί άρχοντες λίγο να δούνε πέρα από τα δικά τους θέλω, να μπούνε λίγο στα παπούτσια της νέας γενιάς, να δούνε πώς το βλέπει η νέα γενιά, έναν τόπο που θέλει να μείνει και να ζήσει. Και φυσικά δε φταίνε μόνο οι τοπικοί άρχοντες, είναι κι η ίδια η κυβέρνηση που απλά αδιαφορεί. Οπότε αν δεν υπάρξει εθνικό σχέδιο για να δώσει τροφή στην επαρχία, δε θα αλλάξει τίποτα.
Ως ένα άτομο που έχει κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα, τι θα συμβούλευες σε νέα άτομα έτσι ώστε να χτίσουν μια ζωή που θα τους αρέσει;
Να πιστεύουν στον εαυτό τους, θέλει τόλμη, θέλει να μην φοβάσαι την απογοήτευση και επίσης –για μένα- ένα σημαντικό κομμάτι είναι η μόρφωση. Δεν μπορείς να πετύχεις στον κόσμο αυτό αν δεν κουβαλάς και μία γνώση μέσα σου, μία ανάγκη για να μαθαίνεις πράγματα, δηλαδή, οκέι, πολλοί θα πετύχουνε με το εύκολο χρήμα, όπως στις μέρες μας η νεολαία, αλλά πόσο θα κρατήσει αυτό;
Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι τελευταίο;
Θα ήθελα να προσθέσω ότι το να είσαι μοντέλο ή γενικότερα να ανήκεις σ’ αυτόν τον χώρο είναι κάτι πάρα πολύ όμορφο. Δεν έχει να κάνει άμεσα σχέση με όλα αυτά που θέλουν να προωθήσουν στην τηλεόραση. Ο χώρος της μόδας είναι ένας πάρα πολύ ωραίος, δημιουργικός χώρος, με τα συν και τα πλην του, με τις δυσκολίες και τις ευκολίες, και πραγματικά αν ένα παιδί θέλει να ασχοληθεί και έχει τα προσόντα, πάνω απ’ όλα αν έχει ψυχική υγεία και αν επενδύσει στον εαυτό του -γιατί είναι μια επένδυση- τότε ναι, μπορεί να έχει ένα πάρα πολύ ωραίο ταξίδι και επαγγελματικά και σαν προσωπικότητα. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θέλουν να παρουσιάσουν η τηλεόραση και τα μέσα μαζική ενημέρωσης.
Συνέντευξη στη Νικολέτα Αποστολίδου
