Το σήμαντρο στη μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά χτυπάει και το ζύμωμα ξεκινάει. Βεδουίνοι και πατέρες ζυμώνουν μαζί τον άρτο της εβδομάδας. Εις τους αιώνας των αιώνων, η ίδια ευλογημένη τελετουργία.
Παρασκευή απομεσήμερο, έξω από τα τείχη της μονής. Ένας Βεδουίνος, ανάλαφρος και ελαφρά ντυμένος παρά την πρωινή χιονόπτωση και το οξύ κρύο όλης της ημέρας, περνά γοργά έξω από το κουζινάκι του Κυρίλλου, εκεί όπου μαγειρεύουμε κάποιες από τις συνταγές του τεύχους. Κουβαλάει μια μεγάλη νάιλον σακούλα με ψωμάκια. «Πάρε, πάρε», μας λέει χαρούμενα. Το μικρό στρογγυλωπό καρβελάκι, ίσο με δυο χούφτες, ζεστό ακόμη παρά την περιφορά του στο ψύχος, είναι βάλσαμο. Το χταπόδι με τα παντζάρια που ψήνεται στο κουζινάκι θέλει ακόμη, όμως ήδη έχει σχηματιστεί σάλτσα στην κατσαρόλα και η ευγενική χορηγία προσφέρεται για βουτιές. Το ψωμί φτιάχνεται για να καλύψει τις ανάγκες όχι μόνο της μονής, αλλά και των οικογενειών των Βεδουίνων της περιοχής, μια χειρονομία υψηλού συμβολισμού.
