Η χθεσινή μέρα θα έπρεπε να είναι άλλη μια συνηθισμένη Κυριακή, θα έπρεπε να είναι μια μέρα σε μια χώρα όπου δε θα χρειαζόταν να φωνάζουμε για τα αυτονόητα και που οι 57 άνθρωποι που σκοτώθηκαν εκείνο το βράδυ στα Τέμπη θα συνέχιζαν τις ζωές τους.

Δεν ήταν όμως μια συνηθισμένη Κυριακή, ήταν μια Κυριακή διαμαρτυρίας και θρήνου και έτσι ώφειλε να είναι αφού οι 57 των Τεμπών δεν ζουν αναμεσά μας. Οι ζωές τους τερματίστηκαν βίαια και άδικα. Γι’ αυτό και για να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο, για να σταματήσει η συγκάλυψη και η ατιμωρησία, για αυτές τις ψυχές, για τους ανθρώπους τους, για εμάς και τους δικούς μας ανθρώπους, η μικρή Καστοριά χθες μεγάλωσε. Σε μια πορεία που ήταν απροσδόκητα πολυπληθής, ο κόσμος της Καστοριάς έγινε ένα ακόμα κομμάτι του παζλ της πανελλήνιας -και όχι μόνο- διαμαρτυρίας. Χθες, Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2025, ενώσαμε τις φωνές μας για τη δικαιοσύνη υποκινούμενοι/ες από το συλλογικό πένθος και τον θυμό της αδικίας. Η οργή ξεχείλισε στους δρόμους της πόλης περνώντας από τα σημεία εξουσίας, το δημαρχείο και την νομαρχία.

Με την οργάνωση και την καθοδήγηση των μελών των Lemon Skates και των μελών της δυναμικής φοιτητικής κοινότητας της Καστοριάς που ανταποκρίθηκαν στο πανελλαδικό κάλεσμα άμεσα και σε πολύ λίγο χρόνο ετοίμασαν πανό, πλακάτ, συνθήματα και ηχεία με μουσικές, περπατήσαμε κουβαλώντας τα αιτήματα και τα συναισθήματά μας συλλογικά και ενωμένα σε μια πόλη που επιτέλους δεν κοιμόταν, αλλά έδωσε ηχηρό παρόν. Άνθρωποι ποικίλων ηλικιών, πολιτικών κατευθύνσεων, σωματικών ικανοτήτων, με τα παιδιά τους, με αναπηρικά αμαξίδια, γνωστοί άγνωστοι, οι συγγενείς σου, οι γείτονες σου, μόνοι και μαζί με άλλους, ένας ηλικιωμένος που στάθηκε μπροστά στο πανό με τα ονόματα των νεκρών και έκανε τον σταυρό του. Μια πορεία στην επαρχία όπου ξέρεις τον διπλανό σου, δε θα περίμενες να βρεθείτε μαζί σε κοινωνικούς αγώνες, ξέρεις ότι σας χωρίζουν άλλα πράγματα, όμως σας ενώνει αυτό. Όλα αυτά τα άτομα μαζί για εκείνους τους 57 που δεν τους ήξεραν, που θα μπορούσαν να είναι οι γονείς, τα αδέρφια, τα παιδιά, οι φίλοι, οι σύντροφοι κι οι ίδιοι τους οι εαυτοί.
Σε μια πρωτόγνωρη για την Καστοριά πορεία επικρατούσαν ο πόνος και η συνειδητοποίηση ότι σε αυτή τη χώρα έχουμε πραγματικά μόνο ο ένας τον άλλον.
Ρεπορτάζ: Νικολέτα Αποστολίδου για Orizontes Press




