Πέθανε ο Αργυράκης. Του χρωστάμε (η γενιά μου) το πρώτο τζην που φορέσαμε και την πρώτη ντισκοτέκ JB που χορέψαμε στην ζωή μας. Τους εφηβικούς μας ενθουσιασμούς εξ αιτίας των όσων νέων πραγμάτων μας παρουσίαζε. Μας έφερνε σε επαφή ο Αργυράκης με τις μεγάλες αλλαγές που συνέβαιναν στον κόσμο. Σ εμάς που ξέραμε για αναψυχή σαν χώρους, μόνο το Πνευματικό και τον Ναυτικό Όμιλο και σαν ρούχο τις μαθητικές ποδιές και την μπλε κορδέλα.
Μοντέρνος,Πρωτοπόρος και Λάτρης της Καστοριάς. Αεράκι στην ψυχή του, συλλυπητήρια στους δικούς τους. Δεν γίνεται να τον ξεχάσουμε τον Αργυράκη. Αποτελεί νήμα μιας κλωστής που έπλεξε και την δική μας ύπαρξή άλλωστε.
Και σήμερα λυπόμαστε πολύ και κάτι δικό μας θρηνούμε, μια δική μας άνοιξη που ο χρόνος ο ανελέητος καταπίνει. Ας είναι – αφού δεν γίνεται κ αλλιώς..
