Το κρύο έχει αρχίσει να τρυπά τα ρούχα και να γίνεται επιθετικό. Αρχές Δεκέμβρη και ο «γυμνός» Γράμμος δείχνει έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε «παιχνίδι» του χιονιά. Η μυρωδιά του ζεστού καφέ που έρχεται κι ένα πλατύ χαμόγελο μαλακώνουν το ρίγος. «Καλώς τους» θα πει και θα ανοίξει την καρδιά της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Βιολέτα, η μοναδική γυναίκα που ζει μόνιμα, τους εννέα από τους δώδεκα μήνες του χρόνου, στο χωριό του Γράμμου.
Το ιστορικό χωριό της Ελλάδας, που παίρνει ζωή την άνοιξη και το καλοκαίρι από μια χούφτα κτηνοτρόφους, αλλά και περιπατητές που θέλουν να δουν τις κορυφογραμμές του ιστορικού βουνού και τις αλπικές λίμνες του.
Για τη Βιολέτα, η θέα του βουνού είναι αυτή που την αποζημιώνει και η αγάπη του άνδρα της είναι αυτή που την κρατά χαρούμενη, την κάνει δυνατή να αντιμετωπίσει όλες τις δύσκολες συνθήκες του «άγριου» βουνού, ακόμη και όταν ήρθε αντιμέτωπη με αρκούδες.
Τριάντα χρόνια στον χιονισμένο Γράμμο
«Στον Γράμμο ήρθα πριν από 30 χρόνια περίπου. Τότε ζούσαμε ακόμα σε καλύβες, δίπλα στις στάνες. Δεν ήταν εύκολα, αλλά όταν είσαι με αυτόν που αγαπάς, όλα είναι πιο όμορφα» θα πει και θα γυρίσει το ρολόι του χρόνου στο 1992, όταν γνώρισε τον άνδρα της στην Κορυτσά.
«Είχε έρθει στην Κορυτσά για επίσκεψη και τον είδα, ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά», θα αποκαλύψει, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η Βιολέτα.
Από την πόλη και το σκι που έκανε τότε, στα 23 της χρόνια, στην Αλβανία, η Βιολέτα Πήνξα αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω της και να ακολουθήσει τον Γιώργο, επιλέγοντας να ζήσει, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, ως κτηνοτρόφος στο ορεινό χωριό του Γράμμου, σε υψόμετρο 1380 μέτρων. Ένα χωριό, που ο χειμώνας το συναντά πολύ νωρίς, με το χιόνι να ξεπερνά πολλές φορές ακόμα και τα δύο μέτρα.
«Το χιόνι δεν με φόβισε ποτέ, θυμάμαι πριν από επτά χρόνια, είχε χιονίσει τόσο πολύ, που για να μεταφέρουμε τα ζώα (250 αγελάδες), έπρεπε να περπατήσουμε αρκετά μέσα στο χιόνι. Ο Γιώργος ήταν ψύχραιμος. Είχαμε έναν νεαρό υπάλληλο που είχε φοβηθεί πολύ. Λέει: “τώρα εδώ θα μείνουμε”. Τού απάντησα πως αυτό δεν γίνεται. “Και πώς θα φύγουμε;” μου λέει. Ο Γιώργος πήρε το τζιπ και άνοιγε τον δρόμο. Εγώ τον ακολούθησα μερικά χιλιόμετρα με τα πόδια, περπατώντας μέσα στο χιόνι, προκειμένου να έρθουν πίσω μου τα ζώα, τα αγγελούδια μου. Έτσι κάνουμε. Τους ανοίγεις το δρόμο και αυτά ακολουθούν. Έρχονται κοντά σου με τη μυρουδιά και σε ακολουθούν» αφηγείται η Βιολέτα.
Διαβάστε περισσότερα στο reader.gr
