Η άδικη εκτέλεση δύο κατοίκων του Γέρμα από Γερμανό στρατιώτη, το έτος 1944
Αφήγηση Στέργιου Δ. Τσιόγκα. Καταγραφή εκ μνήμης του Γ.Τ.Α.
Κατά το έτος 1944 όλοι οι κάτοικοι του Γέρμα ήμασταν επί αρκετούς μήνες εκτοπισμένοι – καταφυγόντες στο Βογατσικό Καστοριάς. Μια ημέρα του έτους αυτού, εγώ (ο Στέργιος Δ. Τσιόγκας) και τρεις άλλοι Γερμανιώτες (: ο αδελφός μου Νίκος Τσιόγκας, ο Σιδέρης Ν. Πρώιος και ο Χρίστος Ι. Κίτσιος), βοσκούσαμε τα πρόβατά μας στην τοποθεσία “Οδική διακλάδωση προς Γέρμα”, που βρίσκεται μεταξύ Βογατσικού και Γέρμα. Κάποια στιγμή πέρασε απ’ την εν λόγω διακλάδωση ένα Γερμανικό στρατιωτικό αυτοκίνητο, αποβίβασε έναν Γερμανό στρατιώτη, και μετά συνέχισε το δρόμο του προς την Κοζάνη.
Ο Γερμανός στρατιώτης όταν κατέβηκε απ’ το αυτοκίνητο μάς αγνόησε εντελώς. Επί αρκετή ώρα δεν μας κοίταζε καθόλου, περπατούσε πέρα δώθε, διάβαζε συνεχώς ένα γράμμα και κλωτσούσε νευρικά τις πέτρες και τα χώματα. Εμείς τον παρατηρούσαμε από απόσταση 200 – 300 μέτρων περίπου.
Ξαφνικά ο Γερμανός στρατιώτης σταμάτησε το νευρικό περπάτημα, γύρισε προς το μέρος μας, φώναξε κάτι στη γλώσσα του και μας έκανε νεύμα με το χέρι του να πάμε κοντά του. Πρώτος έτρεξε ο Σιδέρης Πρώιος και τον ακολουθήσαμε ο Χρίστος Κίτσιος κι εγώ. Ο αδελφός μου Νίκος καθυστέρησε λίγο να τρέξει, επειδή ήταν πιο μακριά, δίπλα σε ένα μικρό λάκκο.
Όταν πλησιάσαμε αρκετά, ο Γερμανός έστριψε το όπλο του (αραβίδα) προς το μέρος μας κι έριξε 2 – 3 ριπές. Οι σφαίρες του έπληξαν κατάστηθα και τραυμάτισαν θανάσιμα τον Σιδέρη Πρώιο και τον Χρίστο Κίτσιο. Εμένα με χτύπησε μία σφαίρα στο στήθος και με προξένησε διαμπερές τραύμα. Τον αδελφό μου δεν τον χτύπησε καμία σφαίρα, διότι πρόλαβε κι έπεσε στο έδαφος.
Αμέσως μετά το έγκλημά του ο Γερμανός στρατιώτης επιβιβάστηκε σε ένα στρατιωτικό αυτοκίνητο που πέρασε απ’ εκεί κι έφυγε προς την Καστοριά.
Εμένα με βοήθησε ο αδελφός μου Νίκος, έδεσε το σοβαρό τραύμα μου και με μετέφερε στο Βογατσικό και απ’ εκεί στο Νοσοκομείο Καστοριάς κι έτσι σώθηκα.
