Γράφει ο Γιώργος Τ. Αλεξίου
Στο νότιο άκρο του χωριού (του οικισμού) Γέρμα Καστοριάς βρίσκεται ένας ανοιχτός κι επικλινής χώρος 800 τ.μ. περίπου, που ονομάζεται “Αλωνέτος” (= μικρό αλώνι ;). Στο κέντρο του χώρου αυτού υπάρχει η ομώνυμή του παλαιά και μεγάλη βρύση – ποτίστρα ζώων, στην οποία συγκλίνουν τρεις βασικοί αγροτικοί δρόμοι του χωριού.
Η εν λόγω βρύση – ποτίστρα έχει δύο κρουνούς (παλαιότερα είχε τρεις) και μία επιμήκη λεκάνη. Το νερό της προέρχεται από μία αστείρευτη πηγή, που βρίσκεται στον παρακείμενο λάκκο και σε απόσταση 150 μ. περίπου απ’ αυτήν (τη βρύση).
Δίπλα ακριβώς στη βρύση του Αλωνέτου υπάρχει ένα εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα. Στο εκκλησάκι αυτό μετέβαιναν παλαιότερα και μεταβαίνουν και τώρα οι ευσεβείς Γερμανιώτισσες, για να ανάψουν τα καντήλια του και να προσευχηθούν στον Τριαδικό Θεό μας.
Η βρύση του Αλωνέτου αποτελούσε ανέκαθεν σημείο αναφοράς όλων των αγροτών κατοίκων του Γέρμα, ανδρών και γυναικών. Απ’ τις “σιούρκες” του (: κρουνούς) έπαιρναν νερό με τις στάμνες τους, μέχρι το έτος 1955, οι κοπέλες του Γέρμα και στη λεκάνη του πότιζαν τα πολυάριθμα βόδια τους, τα άλογα και τα γαϊδουράκια, οι γεωργοί και κτηνοτρόφοι του χωριού.
Σήμερα, λίγοι Γερμανιώτες περνούν απ΄το Αλωνέτο, συνήθως ευκαιριακά και εποχούμενοι και γι’ αυτό δεν προσέχουν τη βρύση του. Μόνον οι ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωριού, οι άνω των 55 ετών, κάθε φορά που διέρχονται απ’ εκεί κοντοστέκονται μπροστά στη βρύση – ποτίστρα του, την παρατηρούν με νοσταλγία, θυμούνται τις παλαιές “δόξες” της, φέρνουν στη σκέψη τους ειδυλλιακές “βουκολικές” εικόνες και αναπολούν τις περασμένες αλλ’ αξέχαστες εποχές.
“Στη βρύση στην κρυόβρυση”, Δημοτικό ποίημα
Πήγα στη βρύση κι έκατσα μ’ ένα λαμπρό φεγγάρι,
δεν είδα την αγάπη μου νερό να ρθεί να πάρει.
Και χθες την είδα στο χορό που χόρευε μπροστά μου
και μια φορά απ’ τις πολλές που διάβαινε μπροστά μου,
ανοίγει τα χειλάκια της και σιγανά μου λέει:
απόψε στην κρυόβρυση θα ‘ρθώ ν’ ανταμωθούμε.
