Επιστολή προς την τοπική κοινωνία, απέστειλε ο Πρόεδρος του ΝΟΚ Κώστας Φλώρας εκφράζοντας την ανησυχία του για την εξελικτική πορεία του Σωματείου.
Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής:
«Αγαπητά μέλη, Αγαπητοί συμπολίτες,
Η μικρή προσέλευση στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας, η οποία έγινε στις 23-11-2016, δημιούργησε έντονο προβληματισμό, αποτελώντας ανησυχητικό σημάδι για την εξελικτική πορεία του Σωματείου.
Τα τελευταία χρόνια, ο Ναυτικός Όμιλος Καστοριάς παρόλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει έχει πραγματοποιήσει σημαντικές δραστηριότητες. Ωστόσο, η μεγαλύτερη υπερηφάνεια απορρέει από ένα “έργο”, το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο όλων και συντελέστηκε το 2015. Αυτό δεν είναι άλλο από την συγχώνευση των δυο Σωματείων (του Ναυτικού Ομίλου Καστοριάς και της Ναυταθλητικής Ένωσης Καστοριάς) με αποτέλεσμα να κρατηθεί ζωντανή η κωπηλασία και το Σωματείο!
Το χειμώνα του 2016 το Σωματείο βρέθηκε σε αδιέξοδο, καθώς δεν εκδηλώθηκε ενδιαφέρον συμμετοχής στο Δ.Σ. από τα μέλη του. Η συμμετοχή στην Γ.Σ. υπήρξε μικρή και ως έσχατη λύση φάνταζε η διάλυση του Σωματείου και η κατάθεση της σφραγίδας του. Σκεπτόμενοι πως ο Ναυτικός Όμιλος Καστοριάς δημιουργήθηκε από τους πατεράδες μας, και πως είχε προσφέρει σημαντικό έργο στην πόλη μας για 60 χρόνια, κάποια άτομα -τότε- αντιδράσαμε σε ενδεχόμενη διάλυση και συμμετείχαμε στην εκλογική διαδικασία παρακινώντας και κάποια άλλα μέλη, από τους οποίους πλαισιωθήκαμε οδηγώντας το Σωματείο σε μία μεταβατική περίοδο.
Αυτό το Δ.Σ., από το Φεβρουάριο του 2016 μέχρι σήμερα, με μικρές αλλαγές ή εναλλαγές, πέτυχε σπουδαία πράγματα όπως προαναφέρθηκε. Σήμερα, όμως (ύστερα από τη δύσκολη ανεύρεση υποψηφίων στην πρόσφατη Γ.Σ.) διαφαίνεται η ύπαρξη κορεσμού και κούρασης. Ωστόσο, όσο βρισκόμαστε σε αυτή την αιρετή θέση έχουμε την υποχρέωση και την ευθύνη να δίνουμε πάντα τον καλύτερό μας εαυτό προς όφελος του Σωματείου και της πόλης μας.
Όμως ποια θα είναι η επόμενη μέρα;
Αρκετοί συμπολίτες συμμετέχουν και βοηθούν στις δραστηριότητες του Σωματείου μας, είτε είναι μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου είτε όχι. Αυτή η συμμετοχή αποτελεί μια υγιής αντιμετώπιση των πραγμάτων, αλλά και μια ποικιλόμορφη συμπαράσταση προς τα μέλη του Δ.Σ. Όμως, δεν αρκεί μόνον αυτό. Απαιτείται και η συμμετοχή περισσότερων συμπολιτών στις Γ.Σ. και η υποψηφιότητα νέων ανθρώπων στο Δ.Σ. ώστε να υπάρχει πλουραλισμός και ανανέωση ιδεών. Είναι δεδομένο πως όσοι παλιοί μείνουν εκτός Δ.Σ. θα συνεχίσουν να βοηθούν σαν απλοί στρατιώτες το Σωματείο όπως κάνουν, και τώρα τα “παλαιότερα μέλη”.
Στις επόμενες εκλογές ( 18 Ιανουαρίου 2016), εάν κάτι δεν αλλάξει θα βρεθούμε κοντά σε έναν νέο αδιέξοδο αντίστοιχο με εκείνο του 2015. Έτσι είτε δεν θα βρεθούν άτομα προς στελέχωση του Δ.Σ., με αποτέλεσμα ακόμη και πιθανή διάλυση του Σωματείου μας, είτε -μην επιθυμώντας τη διάλυση- θα ασχοληθούν ξανά τα ίδια μέλη, έχοντας όμως κάποια εξ΄ αυτών απολέσει τη σπίθα του παρελθόντος, οδηγώντας φυσιολογικά στη φθορά ένα κατά γενική ομολογία πετυχημένο Σωματείο.
Ποια είναι η λύση;
Νέοι άνθρωποι να έρθουν από ΤΩΡΑ και να ασχοληθούν ενεργά με το Σωματείο και στις επόμενες αρχαιρεσίες να τολμήσουν και να θέσουν υποψηφιότητα. Θα έχουν και τον χώρο και την υποστήριξη. Κι ας μην τους τρομάξουν οι ευθύνες. Είναι σίγουρο πως, τα παλιότερα μέλη θα τείνουμε πάντοτε χείρα βοηθείας στους νεότερους, όπως άλλωστε μας έμαθαν με το παράδειγμά τους οι πιο παλιοί από εμάς.
Για όλα τα παραπάνω απευθύνω έκκληση στους νέους της πόλης μας κι σε όσους έχουν διάθεση για δουλειά να έρθουν και να ασχοληθούν με το Σωματείο μας. Να συνεχίσουν την σπουδαία παράδοση και ιστορία του, πού λιθαράκι λιθαράκι, όλοι μαζί γράψαμε και συνεχίζουμε να γράφουμε. Άλλωστε, όπως συχνά λέει ένας φίλος μου στις συγκεντρώσεις μας «Η πόλη μας είναι τόσο μικρή που δεν περισσεύει κανείς». Δεν περισσεύει κανείς…
Όλοι μαζί οφείλουμε να συνεχίσουμε να προσφέρουμε στον τόπο μας, να συνεργαζόμαστε και συνεταιριζόμαστε ως μία μεγάλη παρέα. Διότι δεν είναι μόνον ότι οι παρέες γράφουν ιστορία, αλλά ενωμένοι οι άνθρωποι σαν γροθιά αντιστεκόμαστε στην πλημμύρα του άνοου και μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στην κοινωνική κρίση που βιώνουμε».
