Στο 25ο Αντιιμπεριαλιστικό διήµερο της ΚΝΕ στο Βίτσι, στη Φλώρινα, που θα πραγματοποιηθεί από την 1 έως τις 3 Ιούλη, θα παρευρεθεί και θα παρακολουθήσει τις εκδηλώσεις, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.
Την Κυριακή 3 Ιούλη στις 11πμ, στη Φλώρινα, θα παρευρεθεί στη μεγάλη πολιτική συγκέντρωση στο χώρο του μνημείου, με ομιλητή τον Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ, Νίκο Αμπατιέλο.
Όπως αναφέρει μεταξύ άλλων η ΚΝΕ: «Tο 25ο Αντιιµπεριαλιστικό Διήµερο θα πραγµατοποιηθεί στο Βίτσι, στη Φλώρινα 1-3 Ιούλη. Η κατασκήνωση θα βρίσκεται στο Πισοδέρι, στη θέση Βίγλα, σε υψόµετρο 1.550 µέτρων, 20 χ.µ. δυτικά της Φλώρινας.
Η τοποθεσία δεν επιλέχθηκε τυχαία. Σ’ αυτήν την περιοχή ο ΔΣΕ είχε ισχυρές βάσεις από την άνοιξη του 1947 έως τον Αύγουστο του 1949. Ήταν η έδρα του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, η έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ, της Προσωρινής Δηµοκρατικής Κυβέρνησης, τα βασικά επιτελεία του ΔΣΕ.
Φέτος συµπληρώνονται 70 χρόνια από την ίδρυση του Δηµοκρατικού Στρατού Ελλάδας (1946). Διδασκόµαστε από την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ (1946-1949), τους δεκάδες χιλιάδες µαχητές και τις µαχήτριες που έγραψαν σελίδες απαράµιλλου ηρωισµού. Τους χιλιάδες νέους και νέες που µε µαχητικότητα έδρασαν στον ΔΣΕ.
Ο ΔΣΕ ήταν λαϊκός στρατός εθελοντών οµοϊδεατών και στο µεγαλύτερο µέρος του αποτελούνταν από νέους και νέες -περίπου το 80% της συνολικής δύναµης του ΔΣΕ. Σε αυτές τις συνθήκες ιδρύθηκε η Δηµοκρατική Νεολαία Ελλάδας (ΔΝΕ), συνέχισε τη δράση της και η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ).
Τον ΔΣΕ στελέχωσαν απλοί λαϊκοί άνθρωποι, εργάτες κι εργάτριες, άντρες και γυναίκες της υπαίθρου. Τον στήριξε ο ίδιος ο λαός µε εφόδια, µε έµψυχο δυναµικό, µε κάθε είδους βοήθεια.
Μετά την απελευθέρωση της χώρας απ’ την ξένη φασιστική κατοχή, σε όλο τον ελλαδικό χώρο οργίαζαν οι συµµορίες που καταδίωκαν τους αγωνιστές για να τσακίσουν το εργατικό λαϊκό κίνηµα και το ΚΚΕ. Τις στελέχωναν συνεργάτες των κατακτητών και πληρωµένοι δολοφόνοι, τους οποίους προστάτευαν τα αστικά πολιτικά κόµµατα και οι κρατικοί µηχανισµοί µε τη συνδροµή του βρετανικού στρατού.
Το ΚΚΕ και το εργατικό-λαϊκό κίνηµα βρέθηκε µπροστά στο αµείλικτο δίληµµα: υποταγή ή ένας νέος ξεσηκωµός. Επέλεξε, έστω µε καθυστερήσεις, να βαδίσει το δρόµο της σύγκρουσης και όχι αυτόν της υποταγής και της ταπείνωσης.
Υποταγή ή σύγκρουση;».
