Το 1ο βραβείο του Διαγωνισμού Έκθεσης του Ιερού Ναού Αγίου Νικάνορα. Διαβάστε την έκθεση της μαθήτριας Φωτεινής Παπαγεωργίου της ΣΤ΄ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Άργους Ορεστικού
Το 1ο βραβείο του Διαγωνισμού Έκθεσης του Ιερού Ναού Αγίου Νικάνορα απονεμήθηκε στην μαθήτρια Φωτεινή Παπαγεωργίου της ΣΤ΄ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Άργους Ορεστικού.
Στον φετινό Διαγωνισμό συμμετείχαν 206 μαθητές από το σύνολο των Δημοτικών Σχολείων της Π.Ε. Καστοριάς. Οι εκθέσεις αξιολογήθηκαν από επιτροπή διδασκάλων, η οποία και ξεχώρισε τους τρεις διακριθέντες μαθητές που θα βραβεύθηκαν με χρηματικό ποσό, αλλά και τους επόμενους οκτώ μαθητές στους οποίους δόθηκε εύφημος μνεία και μία εικόνα. Όλοι οι συμμετέχοντες μαθητές έλαβαν αναμνηστικά δώρα.
Το θέμα της έκθεσης ήταν : «Σε ένα διάλειμμα σε κάποια γωνιά του σχολείου σου, τρία παιδιά δείχνουν επιθετικές διαθέσεις σε έναν συμμαθητή σου και μάλιστα ένας τους σπρώχνει και σηκώνει το χέρι του να τον χτυπήσει. Πρίν καλά-καλά περάσουν λίγα δευτερόλεπτα και οι τρείς τους, χτυπούν τον συμμαθητή σου. Πώς αισθάνεσαι και πώς σκέφτεσαι να αντιδράσεις;»
Ακολουθεί η έκθεση της μαθήτριας Φωτεινή Παπαγεωργίου
Χθες το μεσημέρι πριν καλά-καλά γυρίσω από το σχολείο η μέρα μου είχε ήδη χαλάσει. Στο δεύτερο διάλειμμα καθώς προχωρούσαμε με την παρέα μου, παρατήρησα πως τρία παιδιά δεν είχαν και την καλύτερη συμπεριφορά απέναντι σε έναν συμμαθητή μου. Πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα να δω τι έγινε , το παιδί ξέσπασε σε κλάματα , καθώς το χτυπούσαν.
Τότε ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου και πριν φθάσει στο λαιμό μου, είχε ήδη κυλήσει και το δεύτερο. Τα μάτια μου βούρκωσαν και στο πρόσωπό μου ζωγραφίστηκε μια εικόνα απογοήτευσης , στενοχώριας και θλίψης. Τότε είπα από μέσα μου: Γιατί , γιατί Θεέ μου να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Γιατί να υπάρχουν αυτά τα συναισθήματα στον κόσμο αυτό ; Γιατί να μην είμαστε όλοι οι άνθρωποι μια αγκαλιά, όλοι ενωμένοι μαζί;
Δεν σκέφτηκα να κάτσω και να κοιτάω , αντίθετα να πάω , όποιο και να είναι το κόστος. Είναι άσχημος ο σχολικός εκφοβισμός. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα τόσο μεγάλο θαυμασμό για εκείνο το παιδί, σκέφτηκα πόσα πολλά έχει περάσει και παρόλα αυτά έμενε δυνατό και ποτέ δεν έχανε το χαμόγελό του.
Πλησίασα έκανα μια αγκαλιά στον συμμαθητή μου και δεν τον άφησα ούτε δευτερόλεπτο. Αυτό το έκανα για να αποκτήσει την αυτοπεποίθησή του, για να καταλάβει πως δεν είναι μόνος του, είμαι και εγώ δίπλα του και τον υποστηρίζω.
Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι και δεν τον ξανά άφησα μόνο του ΠΟΤΕ! Πλέον ό,τι και να γίνει μα ότι και να γίνει θα το περάσουμε μαζί!
