Ναι, και η κασετίνα του περσινή θα είναι.. Και δεν θα το ντύσω στην πένα. Φόρμα και σπορτέξ θα φοράει για να παίζει, να τρέχει, να σέρνει την τσάντα του και να ματώνει γόνατα.
Όχι δεν θα πιάνω το δάσκαλο κάθε μέρα να μου πει αν είναι άριστος. Μόνο να μου πει αν είναι ευτυχισμένος. Δεν θα ετοιμάσω τον τοίχο αν κορνιζαρω τα αριστεία! Άλλωστε τα δικά μου είναι σε μία κούτα και σαπίζουν στην αποθήκη.. .
Και ναι, ήμουν δυστυχισμένος μαθητής γιατί όλο έτρεχα να προλάβω κάποια πρωτιά και κάποιο Πρέπει. Ευτυχισμένο να ναι το παιδί. Δώδεκα χρόνια ευτυχίας θέλω να χει. Έχει ζωή μπροστά για να φάει τα ακροδάχτυλα του από το άγχος.
Δεν το νοιάζει το παιδί τώρα, αλλά αν το κάνω συνεχεία θα τον νοιάζει μετά και αν δεν μπορεί να την έχει την μάρκα θα είναι δυστυχισμένο.
Όχι, δεν θα τον βάλω τιμωρία γατί δεν έλυσε την άσκηση. Θα τον βάλω τιμωρία γιατί δεν έδωσε το μισό του φρούτο στο παιδάκι που του πέταξαν οι μεγάλοι το δικό του.
Θα τον βάλω τιμωρίαγιατί δεν μίλησε στο παιδάκι που ήταν μόνο του πίσω από τη μπασκέτα.
Όχι, δεν έχω το τέλειο αψεγάδιαστο παιδί. Εχω το δικό μου παιδί που μπορεί να μην γίνει σημαιοφόρος ή γιατρός ή δικηγόρος.. Αλλά θα καμαρώνω σαν γύφτικο σκερπάνι αν είναι ένα χαρούμενο παιδί.
Όχι, δεν περιμένω τα πάντα από ένα δάσκαλο. Δεν ποιεί χαρακτήρες. Τελειοποιεί. Μεγάλη διαφορά. Θα του μάθω να δίνει ό,τι παίρνει. Αλλά να το δίνει με τα λόγια που σπάνε κόκκαλα.
Όχι, δεν με ενδιαφέρει αν μάθει νερό την προπαίδεια. Εγώ ακόμη ζορίζομαι με τη προπαίδεια του 8. Παιδεία να μάθει. Περιττό το «προ».🙏
