Ο Δήμος Σίφνου γίνεται ο πρώτος στις Κυκλάδες που ζητάει από την πολιτεία να σταματήσει την ανέγερση υπόσκαφων σπιτιών και να απαγορεύσει τις ιδιωτικές πισίνες. Ο δήμος εκφράζει την έντονη ανησυχία του «για την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού» και ζητάει αυστηρότερα μέτρα προστασίας από την ιλιγγιώδη τουριστική ανάπτυξη.
Ο δήμος επισημαίνει τέσσερις πρακτικές, τις οποίες χαρακτηρίζει καταστροφικές:
• Την αδειοδότηση υπόσκαφων σπιτιών και την κατασκευή κτισμάτων με ανεπίχριστη πέτρα. «Πόσες οικοδομές έχουν γίνει, αλλοιώνοντας τη μορφολογία του νησιού μας και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του, η οποία αποτελεί στοιχείο με ιδιαίτερη πολιτιστική, περιβαλλοντική και οικονομική αξία, αφού συνιστά σημείο αναφοράς για την τουριστική προβολή του νησιού μας. Η αδειοδότηση για τα πέτρινα κτίσματα που προσπαθεί να μιμηθεί τα παλιά αγροτόσπιτα, το μόνο που καταφέρνει είναι να “γεννά” βίλες που αλλοιώνουν την εικόνα της Σίφνου», αναφέρει.
• Την αδειοδότηση για πισίνες σε κατοικίες «που μεγεθύνουν το πρόβλημα της λειψυδρίας».
• Την έγκριση αδειών κοντά σε μνημεία. «Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περιοχή της Πουλάτης, όπου η ομώνυμη εκκλησία αποτελεί κηρυγμένο μνημείο (ΦΕΚ 209/Β/19.04.1991) με ακτίνα προστασίας 200 μέτρων. Στο συγκεκριμένο σημείο η καταστροφή που γίνεται είναι οριστική και ανεπανόρθωτη, με άδειες υβριστικές για το περιβάλλον και για το μνημείο της Πουλάτης».
Ο δήμος υπενθυμίζει ότι η Σίφνος είναι από το 1976 κηρυγμένη ως «τόπος ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους», χωρίς ωστόσο να έχει αποσαφηνιστεί ποιος φορέας έχει την υποχρέωση προστασίας του. Και καταλήγει ζητώντας να απαγορευθούν τα υπόσκαφα και οι ιδιωτικές πισίνες, να απαγορευθεί η εμφανής λιθοδομή και να μη δίνονται άδειες σε εκτός σχεδίου περιοχές παρά μόνο σε ισόγεια.
Την καταστροφή που συντελείται στις Κυκλάδες εξαιτίας των υπόσκαφων, τα οποία επιτράπησαν εκτός Σαντορίνης με τον οικοδομικό κανονισμό του 2012, έχει επισημάνει και ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Κυκλάδων (βλ. «Κ» 13.11.2022). Οπως ανέφεραν, «όταν οι συνάδελφοι του ΥΠΕΝ προχώρησαν στη νομοθετική ρύθμιση περί “δόμησης υπόσκαφων κτιρίων” και προέβλεπαν ότι η καινοτόμος αυτή πρακτική θα ενέτασσε τα κτίσματα στο περιβάλλον και το ανάγλυφο αυτών (δίδοντας παράλληλα ένα σημαντικό μπόνους δόμησης) δεν ήταν δυνατόν να διανοηθούν ότι η ευφάνταστη αυτή πρακτική θα ήταν εκ του αποτελέσματος αντίθετη του ευκτέου. Σήμερα, μετά την πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας, το παραχθέν αποτέλεσμα εμφανίζεται κατά το πλείστον αρνητικό και βλαπτικό για το περιβάλλον, με κύρια χαρακτηριστικά τα υπερμεγέθη κτίσματα σε πλαγιές, που προϋποθέτουν σημαντικές εκσκαφές, δηλαδή μη αναστρέψιμες επεμβάσεις», εκτιμούν.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι, όπως επισημαίνουν μηχανικοί, εκτός από πισίνες τα κυκλαδονήσια γεμίζουν… τζακούζι, τα οποία τοποθετούνται συνήθως με άδειες για «υδάτινα στοιχεία».
