Άρθρο του Σταύρου Τζαμτζή, γιου του συναδέλφου μας Κωνσταντίνου Τζαμτζή
Έχουμε φιλοξενήσει και στο παρελθόν άρθρα του Σταύρου Τζαμτζή, γιου του συναδέλφου μας Κωνσταντίνου Τζαμτζή, ο οποίος υπηρέτησε στα καταστήματα Αικατερίνης, Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και Φλώρινας.
O Σταύρος Τζαμτζής είναι ψυχολόγος με σπουδές του στην Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στην Υπνοθεραπεία. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με την υπνοανάλυση και την τραυματοθεραπεία μέσω υπνοανάλυσης, δημιουργώντας καινοτόμα προγράμματα προσαρμοσμένα στον ελληνικό πληθυσμό.
Η βασική θεραπευτική του στάση είναι η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο και τις δυνατότητές του, ενώ έχει ασχοληθεί με τη μελέτη κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής.
Είναι ευρέως γνωστό και διαδεδομένο πλέον ότι η παιδική ηλικία ενός ανθρώπου μπορεί να διαμορφώσει σημαντικά τις πτυχές του χαρακτήρα του και με αυτήν την παραδοχή ασχολείται ο Σταύρος στο κάτωθι άρθρο του, στο οποίο μας προτρέπει ουσιαστικά να ανατρέξουμε στην παιδική μας ηλικία ως ένα απαραίτητο στάδιο στο δρόμο προς την αυτογνωσία :
Η πραγματική μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία
Πατρίδα είναι ο τόπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε κάποιος. Είναι το μέρος εκείνο στο οποίο ζήσαμε, μεγαλώσαμε, αναπτυχθήκαμε και διαμορφώσαμε τον εαυτό μας. Η γειτονιά, το πάρκο, το σχολείο, η οικογένεια αποτελούν αναπόσπαστο και πολύτιμο κομμάτι του εαυτού μας.
Η παιδική ηλικία είναι μια δεξαμενή στην οποία αποθηκεύονται εμπειρίες που έχουμε ζήσει. Αυτές οι εμπειρίες μπορεί να είναι α) όμορφες και ευχάριστες β) αδιάφορες γ) δυσάρεστες και τραυματικές. Τις δυσάρεστες και τραυματικές εμπειρίες τα παιδιά, συχνά, τις κρατούν για τον εαυτό τους και δεν τις αποκαλύπτουν στο οικογενειακό ή φιλικό τους περιβάλλον, καθώς αισθάνονται ότι δεν θα τα καταλάβουν και κατά συνέπεια δεν θα τα βοηθήσουν οι ενήλικες με αποτελεσματικό τρόπο.
Το παιδί λοιπόν ‘’θάβει’’ τις τραυματικές του εμπειρίες όσο πιο βαθιά μπορεί ώστε να τις ξεχάσει. Όταν μεγαλώσει όμως, αυτές οι εμπειρίες, ασυνείδητα παίρνουν τον έλεγχο του ατόμου και αυτό φέρεται με περίεργο και ακατανόητο τρόπο. Για παράδειγμα το άτομο μπορεί να χάνει τον έλεγχο του εαυτού του ή μπορεί να κάνει κάτι χωρίς να γνωρίζει την αιτία. Για αυτό ακούμε φράσεις όπως: ‘’ δεν μπορώ να καταλάβω τον εαυτό μου ’’ ή ‘’δεν ξέρω πώς το έκανα αυτό ’’ .
Είναι σημαντικό για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας να στραφούμε στην παιδική μας ηλικία, αναγνωρίζοντας εκεί τα πρώτα τραύματά μας. Τα πρώτα τραύματα αποτελούν την βάση πάνω στην οποία θα τοποθετηθούν και τα μεταγενέστερα τραύματα. Για την πραγματική αυτογνωσία είναι απαραίτητη η επιστροφή στα δικά μας παιδικά χρόνια, στην δική μας πατρίδα, καθώς η πραγματική μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία.
