Τα προσωπικά όρια του παιδιού, τα σωματικά όρια του παιδιού, τον σεβασμό στο «όχι» του, οφείλουμε εμείς οι γονείς πρώτα και κύρια να μάθουμε να τα σεβόμαστε.
Χρειάζεται να εκπαιδευτούμε εμείς σε αυτό, από την πρώτη μέρα της ζωής του παιδιού.
Με αυτό τον τρόπο, το βρέφος και έπειτα το παιδί και αργότερα ο νέος άνθρωπος, θα μάθει την έννοια της συναίνεσης και θα απαιτήσει τον σεβασμό στα προσωπικά του όρια.
Με αυτό τον τρόπο θα μάθει ο κάθε άνθρωπος ότι δεν μπορούμε να παραβιάζουμε τα όρια των άλλων.
Το «όχι» σημαίνει «όχι» και οφείλει να γίνει σεβαστό!
Εάν εγώ σε ντύνω με το ζόρι, σου αλλάζω πάνα με το ζόρι, σε βάζω να κάτσεις στην καρέκλα με το ζόρι, εάν εγώ σε πιέζω να φιλήσεις την θεία χωρίς να θες και να πάρεις αγκαλιά τον νονό σου, ενώ εσύ δεν θέλεις, τότε πώς θα σου μάθω ότι σε 5, 10, 20 χρόνια από τώρα, επιτρέπεται να πεις «ΟΧΙ»; Πώς θα σου μάθω ότι είναι υποχρεωμένος ο άλλος, να σεβαστεί το «όχι» σου;
Πώς θα σου μάθω ότι είναι υποχρεωμένος ο άλλος, να σεβαστεί και τα προσωπικά ή και τα σωματικά σου όρια; Πώς θα σου μάθω ότι εσύ ο ίδιος, είσαι υποχρεωμένος να σεβαστείς τα όρια των άλλων;
Η επικαιρότητα μας έχει παγώσει όλους όσους διαθέτουμε την ελάχιστη ευαισθησία σε θέματα ζωής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Φοβόμαστε, γιατί σκεφτόμαστε, σε τί κόσμο έχουμε φέρει τα παιδιά μας. Ανησυχούμε καθημερινά με τις κτηνωδίες που βλέπουμε να συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας. Άλλοτε μακριά μας, και άλλοτε στην διπλανή μας πόρτα.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε όλο τον κόσμο. Δεν είναι στο χέρι μας.
Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε, είναι να σεβαστούμε και να θωρακίσουμε τα δικά μας παιδιά και να τους μάθουμε πώς να σέβονται τους άλλους. Ξεκινώντας εμείς να είμαστε το παράδειγμά τους.
Και ίσως έτσι, τελικά, αυτός να είναι και ο μόνος τρόπος για να αλλάξει αυτός ο κόσμος.
Ψυχολόγος, Σύμβουλος Γονεϊκότητας
