Έχει καταντήσει πια ρουτίνα η είδηση από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που μας ενημερώνουν για κάποια αυτοκτονία που έχει συμβεί.
Η σημερινή ειδησεογραφία μάλιστα μιλάει για τρεις απανωτές μέσα στο εικοσιτετράωρο. Δύο στην Πελοπόννησο και μία στην Κρήτη. Μάλιστα για την περιοχή της μας ενημερώνει το ρεπορτάζ μέσα στο έτος έχουν συμβεί εικοσιοκτώ ( 28 ) τον αριθμό.
Αν μάλιστα τα στατιστικά στοιχεία βγουν στην επιφάνεια για όλη την Ελλάδα θα φρίξουμε από την πραγματικότητα, πόσο μάλλον αν μάθουμε πόσες αυτοκτονίες έχουν συμβεί στην τελευταία πενταετία των μνημονίων.
Κακά τα ψέματα όπως θα λέγαμε αλλά αιτία για την αύξηση των αυτοκτονιών είναι η κατάντια από την οικονομική κρίση που μάλιστα αφήνουμε να την διαχειριστούν τους υπαίτιους αυτής της τραγωδίας.
Και εδώ που τα λέμε δεν είναι μόνον αυτοί που αποφασίζουν να αφαιρέσουν την ζωή τους και μάλιστα αφήνουν και γραπτά ιδιόχειρα σημειώματα που λένε και την αιτία που δεν είναι άλλη από την οικονομική κατάντια στην οποία έχουν περιέλθει και αδυνατούν να ανταποκριθούν στις δυσβάσταχτες υποχρεώσεις.
Είναι και όλοι αυτοί που χάνουν την ζωή τους από καρδιακές προσβολές ή από εγκεφαλικά που το χειρότερο σε αυτή την περίπτωση είναι το ότι μένουν παράλυτοι καρφωμένοι στο κρεβάτι συνεχίζοντας να ζουν το δράμα τους.
Και τούτο από τα απρόοπτα που τους περιμένουν από τα μέτρα που εφαρμόζουν οι διαχειριστές αυτής της κρίσης.
Πώς να αντέξει ένας ηλικιωμένος γιατί και όχι ένας μεσήλικας χρεοκοπημένος μικροβιοτέχνης όταν του φέρει ο ταχυδρόμος το συστημένο που του ζητάει να πληρώσει άμεσα κιόλας υπόλοιπα χρωστούμενα στην εφορία ή το ασφαλιστικό ταμείο από το οποίο έχει χάσει τα δικαιώματα της ιατροφαρμακευτικής του περίθαλψης.
Πώς να αντέξει την σκληρή αντιμετώπιση που του επιφυλάσσει η απόφαση των διαχειριστών της κρίσης που του επιβάλλουν θέλει δεν θέλει μεγάλες χρεώσεις φόρων επειδή με τον ιδρώτα και την σκληρή δουλειά μπόρεσε να σκεπάσει τα κεφάλια της οικογένειας του με τα κεραμίδια του σπιτιού του και έχει χάσει τελείως την αξία του και αυτοί επιμένουν να του λένε έχεις περιουσία ωσάν να τρώγονται τα κεραμίδια και οι πόρτες του σπιτιού.
Πώς να αντέξει ο δύσμοιρος παππούς συνταξιούχος των ολίγων που τον απειλούν ότι θα του κόψουν το τόσο απαραίτητο επίδομα του ΕΚΑΣ επειδή έλαχε το σπίτι που έκτισε να υπερβαίνει τα εκατόν πενήντα τετραγωνικά και την αξία του να την υπολογίζουν όση κόστιζε πριν δέκα χρόνια και όχι με τα σημερινά δεδομένα που δεν πιάνει το ένα τέταρτο της τιμής;
Πώς να αντέξει ο οποιοσδήποτε οφειλέτης στις τράπεζες ή και στο δημόσιο ακόμα όταν του χτυπήσει την πόρτα ο δικαστικός κλητήρας με το κατασχετήριο του σπιτιού στα χέρια;
Να πούμε και άλλα που όλα αυτά δεν αντέχονται από ανθρώπους περήφανους και αξιοπρεπείς και αναγκάζονται ή να τραβούν την σκανδάλη ή να δένουν στο λαιμό τον βρόγχο του σχοινιού και του σεντονιού και να αυτοκτονούν.
Ή σε πάρα πολλούς να πέφτει η κεραμίδα στο κεφάλι τους της υπέρτασης που γίνεται η αιτία να σταματάει η καρδιά του ή να πεθαίνει από εγκεφαλικό.
Πώς να μην χαρακτηρισθεί αυτό το γεγονός σαν ένας αδήλωτος κρυφός πόλεμος που σκοτώνει τόσους ανθρώπους με φονιάδες τους διαχειριστές της εξουσίας που δεν ιδρώνει το αυτί τους και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για αυτά που συμβαίνουν και τους βλέπουμε με τόσο θράσος να εμφανίζονται σαν σωτήρες από το έγκλημα που οι ίδιοι διέπραξαν;
Κρίμα πολύ κρίμα και μεγάλο λάθος δικό μας που τους εμπιστευόμαστε τις τύχες μας.
