Ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, βουλευτής Καστοριάς με το ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει τις σκέψεις για τα τελευταία γεγονότα στο ποδόσφαιρο.
Πριν από δύο εβδομάδες περίπου στο ντέρμπι ΠΑΟ-ΟΣΦΠ εκτυλίχθηκε ένα γνώριμο σκηνικό που δεν επιτρέπει σε κανέναν να πέφτει από τα σύννεφα. Τα επεισόδια που προκλήθηκαν είναι το αποτέλεσμα και παράλληλα η κορυφή του παγόβουνου μιας κατάστασης που χρονίζει και “κακοφορμίζει”.
Οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχαν καμία διάθεση να τα βάλουν με το κύκλωμα που λυμαίνεται το ποδόσφαιρο. Ένα δυσώδες δίκτυο που αποτελείται από ολιγάρχες, ποδοσφαιριστές, διαιτητές, οπαδούς, εταιρίες στοιχημάτων, με ενδιάμεσο κρίκο, πολλές φορές, τον “κόσμο της νύχτας”, το οποίο δήθεν αντιμετωπιζόταν απλά νομοθετώντας χωρίς ίδαιτερη σοβαρότητα, μελέτη και προφανώς φαντασία, με κύριο στόχο, τους ήδη δαιμονοποιημένους οπαδούς που μερίδα τους κάθε Κυριακή προσπαθεί να δικαιώσει τους κατήγορούς της.
Η στρατηγική των προηγούμενων κυβερνήσεων δεν ήταν να παρέχουν ένα σύγχρονο, δημιουργικό πλαίσιο στον αθλητισμό αλλά να επιβάλλουν ένα δόγμα δήθεν μηδενικής ανοχής με οδηγό την καταστολή και πεδίο εφαρμογής τους οπαδούς, αφήνοντας στο απυρόβλητο όλο το υπόλοιπο σύστημα και κυρίως τους παράγοντες και τις διοικήσεις ή αφήνοντας να μηρυκάσουν ξεπερασμένες και αποτυχημένες τακτικές που εφαρμόστηκαν σε άλλες χώρες.
Έτσι, λοιπόν, αυτά τα χρόνια γίναμε μάρτυρες του νόμου-εκτρώματος “Ορφανού”, ο οποίος είναι ντροπή για τη δημοκρατία και είναι εμπνευσμένος από την χειρότερη μορφή κράτους έκτακτης ανάγκης που επέβαλε το “ιδιώνυμο” για τους οπαδούς, όπως ακριβώς έκανε απέναντι στους κομμουνιστές η κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου το 1929 και διήρκησε μέχρι το τέλος του μετεμφυλιακού κράτους. Παράλληλα, η τελεσιδικία υποθέσεων διαφθοράς, διαπλοκής και χρηματισμού παρατείνονται στο διηνεκές.
Η πρώτη και δικαιολογημένη κίνηση ενός Υπουργού που έρχεται αντιμέτωπος με αυτά, ο οποίος τυπικά και ουσιαστικά δεν έχει προλάβει να δώσει αρμοδιότητες στον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου του, ήταν να διακόψει το πρωτάθλημα και να διαβουλευθεί με τους αρμόδιους φορείς.
Το δεύτερο που έκανε ήταν να επικαλεστεί την εφαρμογή ήδη ψηφισμένων νόμων, που ενώ δικαιολογείται λόγω της έκτακτης κατάστασης αλλά και της χρονοβόρας διαδικασίας μέχρι να κατατεθεί το δικό μας συνολικό πλαίσιο για τον αθλητισμό, για το οποίο θα πρέπει να υπάρξει σοβαρή διαβούλευση με ΟΛΟΥΣ, εκ τούτου φέρνει στην επιφάνεια τα προβλήματα της προηγούμενης νομοθεσίας και της φιλοσοφίας της όπως ανέφερα παραπάνω.
Άνοιξε, λοιπόν, η συζήτηση περί “ηλεκτρονικού εισιτηρίου”, ενός μέτρου, που σε κάθε περίπτωση όπου εφαρμόστηκε, δεν έχει καταφέρει να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της βίας και οδήγησε σε σοβαρή μείωση της προσέλευσης. Όπως, επίσης, για την αντισυνταγματική “κατάργηση” των συνδέσμων που για έναν “περίεργο” λόγο θεωρούνται συλλήβδην και a priori ως κέντρα ανομίας και βίας και φυτώρια αφιονισμένων ανεγκέφαλων.
Εν τέλει, η ουσία του προηγούμενου νομοσχεδίου είναι ξεκάθαρα “Θατσερικής” έμπνευσης, δηλαδή ενός συστήματος που μόνο οι αδαείς συνεχίζουν να πιστεύουν πως προσέφερε στην πάταξη της βίας στην Αγγλία, αφού όσοι έχουν ασχοληθεί γνωρίζουν πως ελάχιστα εφαρμόστηκε και μόνο θετικό αντίκτυπο δεν είχε.
Αυτή τη στιγμή είναι ευκαιρία το Υπουργείο να ανοίξει έναν πραγματικό διάλογο με ΟΛΟΥΣ όσους ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο συμπεριλαμβανομένων και των οπαδών. Να προσεγγίσει πραγματικά καινοτόμες ιδέες και προτάσεις που εφαρμόζονται σε χώρες όπου η διαφθορά και ο χουλιγκανισμός στο ποδόσφαιρο υπάρχουν σε μεγαλύτερο βαθμό και να μην αναλωθεί σε στείρες πολιτικές “Οργουελικής” και “Θατσερικής” έμπνευσης.
Υ.Γ. Γνώριζα μια παρέα συνδεσμιτών, θρασίμια που θα έλεγε και ο Σαμαράς: δύο από δαύτους βρέθηκαν να δουλεύουν οικονομικοί σύμβουλοι στο City of London, ο τρίτος σε ελληνική τράπεζα, ένας από αυτούς είναι μεγάλος Chef που μαγειρεύει για λίγους και εκλεκτούς, ο άλλος βγήκε πετυχημένος ασφαλιστής αφού τη γλύτωσε από τα μπλεξίματα, ένας ακόμα έγινε μηχανικός-εργολάβος, κερασάκι στην τούρτα, ο ένας τους δικηγόρος και “το χειρότερο” έναν τον ψήφισε και ο Ελληνικός λαός!
Για τους παραπάνω λόγους ναι, οι σύνδεσμοι πρέπει να κλείσουν…
Η παραπάνω ιστορία καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Οι παραπάνω “ήρωες” της ιστορίας σίγουρα θα προέρχονται από τα σπλάχνα των κατηχητικών ή κάποιας Λέσχης Φίλων του Αδιάφορου, του Στρογγυλού και του Αποστειρωμένου…
